Dag 15 en 16: laatste dag en terugreis

Omdat we pas om 11.00 uur hoeven uit te checken, doen we lekker rustig aan vandaag. Na het ontbijt pakken we onze spullen in (al hebben mijn ouders het meeste gisteravond al ingepakt) en zitten dan om kwart over 10 helemaal gereed op de bank. Op zich zouden we uitchecken om 10.00 uur ook wel gehaald hebben, maar het is gewoon fijner om het rustiger aan te kunnen doen.

20200213_10361620200213_103816

Onze vlucht gaat pas om 21.12 uur vanavond, dus we moeten de dag nog zien te overbruggen. We hebben nog wel een paar boodschapjes welke we willen doen, dus maken een lijstje met waar we allemaal nog heen willen deze dag. Als eerste stoppen we bij de Dollar Tree, maar slagen niet in wat we zoeken. Mocht je een ballon zoeken, die hebben ze genoeg Winking smile

20200213_105742

Vervolgens rijden we naar de Walmart. Daar slagen we wel in wat spullen. Tegenover de Walmart zit een Ross dress for less. Ook altijd leuk om doorheen te lopen.

Vervolgens rijden we naar Twistee Treat. Al de hele week rijden we langs dit gebouw wat een groot ijsje voor moet stellen.

20200213_122858

We zijn benieuwd wat voor ijs ze hebben en dit blijkt een enorm assortiment te zijn. We bestellen allemaal iets anders.

20200213_12302920200213_12303220200213_123034

Mijn vader neemt de vanille shake, Martijn de ananas shake, mijn moeder neemt een aardbeien/vanille ijsje en ik ga voor de rum rozijnen cone. Op de grond staat gemerkt waarvan je het beste een selfie kan maken.

20200213_122905

Uiteraard doen we dat dan ook vanaf die plek. Maar jeetje, wat is het warm. Mijn ijsje smelt gewoon weg. Het ijs drupt langs het koekje over mijn vingers omlaag. Snel maar klik en gaan dan zitten op een bankje.

20200213_123843

Martijn haalt voor mij een bakje waar ik mijn hoorntje in kan doen, want gewoon een ijsje eten, zit er niet in. Het smaakt wel erg lekker! Terug in de auto zien we dat het inmiddels ook 33 graden is. Ja, dat is bést warm. En dat voor februari. Heerlijk hoor.

Onze volgende stop is bij Disney Springs. Maar in de grote Disneywinkel slagen we ook niet waar we eigenlijk naar op zoek zijn. Gelukkig maar eigenlijk, want de rij voor de kassa is echt gigantisch! Alsof ze het gratis weggeven. Maar helaas… We besluiten om naar de Mall of Millenia te rijden.

20200213_14313620200213_14324320200213_14375620200213_14381120200213_144010

Dit zit mooi op de weg richting het vliegveld. We lopen een rondje door de mall. Het is er vrij rustig. Hier zijn de prijzen dus wat hoger als bij de outlets. Dat is wel te merken ja. Inmiddels hebben we ook weer zin in iets gekregen en halen een kop koffie bij de Starbucks. Alhoewel Martain voor een frappuccino gaat. Dat gaat er goed in.

20200213_152224_cr

Dan is het toch echt tijd om richting het vliegveld te rijden. We proberen de tolweg te vermijden, omdat we ook nog redelijk op tijd willen tanken voordat we de auto inleveren. We vermoeden dat de prijs dichterbij het vliegveld wat duurder is voor de benzine dan er iets verder af. Via de tolweg is het lastiger om goedkoper te kunnen tanken.

Bij RaceTrac tanken we de auto vol voor 2,199 dollar per gallon. Dat is dus omgerekend zo’n 53 eurocent per liter.

20200213_164136

Echt, had ik maar wat jerrycans mee om te kunnen vullen. Dan had ik die in de koffer mee naar huis genomen Smile with tongue out  Als we het tankstation afrijden, komen we terecht in het drukke verkeer. Wellicht toch maar via de tolweg dan? Maar als we uiteindelijk de tolweg oprijden, zien we dat er een file is. Nog drukker dan op de normale weg dus. Snel maar weer eraf en via een toeristische route rijden we om het vliegveld heen. Dat ziet er wel heel gaaf uit. We zien de vliegtuigen nu van heel dichtbij. Ze staan in een rijtje voor vertrek. Over een paar uur staan we ook daar. Oh, ik wil daar eigenlijk helemaal niet aan denken, maar het is toch echt de realiteit. Ik ga het weer zo missen. Orlando voelt toch altijd weer als thuiskomen. Dus het afscheid valt me ook altijd weer erg zwaar.

We rijden naar Rental Car Return en zoeken Alamo op. We parkeren de auto en pakken dan alle spullen bij elkaar. Check, check, dubbelcheck. Nee, niets meer te vinden in de auto. Via de liften komen we uit bij terminal A, maar we moeten bij terminal B zijn. We lopen naar de Delta balie en leveren daar onze koffers in. Dan lopen we nog wat rond en bekijken wat winkeltjes. Voordat we de securitycheck in gaan, drinken we nog ons water en cola op. Bij de security is het gelukkig niet druk en we zijn er snel doorheen. Althans, wijzelf. Zowel de trolley als van mijn ouders als die van ons moeten nagekeken worden. Maar er is een stel voor ons wat echt een mega voorraad aan vloeistoffen mee heeft. En dan geen kleine flesjes, maar gewoon grote. Een tube handcrème, een fles shampoo, of weet ik wat het allemaal is. Het duurt zeker 20 minuten voordat onze trolley aan de beurt is. We weten allang waarom onze trolley apart gehouden is. Ons TomTom matje. Bij mijn ouders blijkt het een zakje met allerlei kabels te zijn waarom het apart genomen is. Alles wordt goedgekeurd en dan gaan we met de skytrain naar de juiste gates. Als we de skytrain uitstappen, zien we de Outback al meteen.

20200213_185153

Doordat het uiteindelijk best lang geduurd heeft bij de securitycheck, hebben we toch wel honger gekregen. Als we plaatsnemen aan een tafeltje van vier, hoor ik ineens iemand ‘LINDA!’ roepen. Haaaaaiiii Danielle Winking smile Zij is ook gaan eten met haar familie bij de Outback.

Wij bestellen een Bloomin’ Onion voor met z’n vieren te delen. Martijn en ik nemen er ook nog een biertje bij. De laatste op Amerikaanse grond voor deze vakantie. We gaan voor één van onze favorieten: Blue Moon.

20200213_190213

Het duurt alleen even voordat het komt, maar we hebben behoorlijk honger gekregen ondertussen, dus dan duurt het eigenlijk altijd te lang. Pas na 25 minuten kunnen we beginnen met het verorberen van onze ui.

20200213_191750

Het smaakt ons echt heerlijk. De saus gaat ook behoorlijk hard op en willen eigenlijk een nieuw bakje. We kijken in de rondte, maar zien geen bediening. Dan komt onze ober er weer aan, maar voordat Martijn zijn zin af kan maken dat we nog saus willen, zet hij het bakje met nieuwe saus op onze tafel. Kijk, dat is nog eens gedachte lezen Smile

De ui leek zo klein, zeker om te delen met vier man. Maar toch hebben we er alle vier genoeg aan. Nadat we onze drinken opgedronken hebben, lopen we naar onze gate: 82. Volgens de planning gaan we boarden in 20 minuten, maar dit blijkt langer te duren. Uiteindelijk mogen we om 21.10 uur gaan boarden.

20200213_195745

Op de tijd dus wanneer we eigenlijk de lucht in zouden gaan. Het boarden verloopt iets anders dan we normaal gewend zijn. Je hoeft je boardingkaart niet meer te laten zien, maar je hoeft alleen maar op de gele voetjes te gaan staan en dan wordt er een foto van je gemaakt. Dit laat één van de stewardessen meerdere malen op een vrij overdreven manier zien. Het ziet er wel grappig uit. Alsof ze een paard tussen haar benen heeft, laat ze zien dat je op de gele voeten moet gaan staan en in de camera moet kijken. Meer niet.

In het vliegtuig zitten mijn vader en moeder op rij 29 in de middenrij. Ik zit op rij 29 aan de zijkant (gangpad) en Martijn op rij 30 achter me. We vragen de man naast Martijn of hij wellicht wil ruilen, omdat wij met elkaar reizen. Maar de man geeft aan dat hij liever naast het raam zit. Nou zeg. Dan komt mijn buurman eraan. Ook aan hem vragen we of hij wellicht wil ruilen. Gelukkig geeft hij wel positief antwoord. Mooi, zo zitten we alsnog bij elkaar. Reist wel zo fijn.

20200213_213317

Het duurt even voordat we gaan taxiën. Er blijkt dat er wat onderhoud gedaan moet worden aan het vliegtuig. Ja joh… Als we daarna maar veilig de lucht in kunnen dan. Pas drie kwartier later gaan we taxiën en tien minuten later zitten we in de lucht.

20200213_213429

We krijgen weer een menukaart waarop staat wat we te eten krijgen. Ook nu beginnen we met een Peach Bellini welkomstcocktail en daarna gaan ze het eten uitdelen. Ditmaal geen voorgerecht om uit te kiezen. Voor het hoofdgerecht is de keuze tussen Chicken Marsala, Four Cheese Ravioli en een salade met gegrilde kip. Ik kies voor de pasta en Martijn gaat voor de kip. Ik zie dat mijn ouders ook voor het kipgerecht hebben gekozen. Mijn gerecht smaakt prima, maar Martijn vindt zijn kipgerecht mwoah. Hij heeft spijt ook niet voor de pasta gekozen te hebben. Vooral de boontjes waren erg hard en niet lekker.

20200213_23154920200213_231607

Na het eten neem ik een slaappilletje van de Walmart (deze of deze). Ofja, oorspronkelijk zijn de pillen bedoelt voor allergie, maar heeft als bijwerking dat je er slaap van krijgt. Deze pillen zijn nét wat ‘zwaarder’ als de normale melatonine. Die werken bij mij niet. Ik loop naar het toilet om mijn lenzen uit te doen en ga daarna in de stoel proberen uit te vinden hoe ik het lekkerst lig. Maar dat valt nog niet mee. Uiteindelijk leg ik mijn benen over die van Martijn en dat ligt heerlijk. Ineens tikt Martijn me wakker. Het licht is weer aangegaan. Ik kijk op het tv’tje voor me en zie dat we nog maar 1.5 uur hoeven te vliegen. Uh? Ik lig toch nog maar net? Voor mijn gevoel is er nog geen uur voorbij. Maar ik heb mijn ogen blijkbaar toch ruim 3 uur dicht gehad. Wat heerlijk!

Ruim een uur voor landing krijgen we nog een ontbijtje geserveerd: een kaneelbroodje met vers fruit. Het is een vrij klein broodje, maar voor nu genoeg.

20200214_041915

Als ik naar buiten kijk, zitten we ineens onder de wolken en zie ik land.

20200214_052415

En om exact 11.30 uur raken de banden van het vliegtuig de grond. We zijn weer in Nederland. Omdat we op de polderbaan zijn geland, moeten we uiteraard een poos taxiën. Uiteindelijk wordt het vliegtuig bij gate E2 neergezet.

20200214_114324

We stappen het vliegtuig uit en lopen uiteraard eerst naar het toilet. Daarna naar beneden en via de marechaussee en komen dan uit bij de bagageband. De koffers volgen al snel. Er wordt afscheid genomen van Danielle, Niels en zijn ouders. Zij wonen vrij in de buurt, dus zij zullen al snel thuis zijn. Wij mogen nog een tijdje. We lopen naar het spoor en zien dat we nét de trein naar Den Bosch hebben gemist. Een half uurtje later gaat er pas weer eentje. We besluiten dus om eerst maar wat ontbijt te halen bij de Appie.

Nadat we onze croissantjes opgepeuzeld hebben, lopen we naar spoor 3 en nemen we de trein van 12.49 uur.

20200214_124939

Een uur later zijn we in Den Bosch. Mijn ouders stappen over op de sprinter naar Best. Daar hebben zij de auto geparkeerd en kunnen dan vanuit daar terug naar huis rijden. Wij gaan met de bus mee naar huis en deze komt gelukkig al vrij snel. Iets voor half 3 zijn we weer thuis. Daarna gaan we al vrij snel onze katjes ophalen. Pas dan zijn we écht thuis.

Home Is Where The Cats Are Love My Cats Cat Mom Cat Rescue image 0

Hopelijk valt de jetlag een beetje mee de aankomende dagen, maar we hebben besloten om het maar over ons heen te laten komen. Het komt zoals het komt. Bedankt iedereen voor het meereizen en voor de leuke reacties.

Dag 14: Universal’s Islands of Adventure

Als ’s ochtends onze wekkers gaan, hebben we eigenlijk geen van alle zin om op te staan. Het bed ligt nog veel te lekker. Maar we vermannen onszelf en zitten dan iets na half 8 toch aan het ontbijt. Vandaag onze laatste pretparkdag op het programma. Sterker nog, vandaag onze laatste vakantiedag.

De uitcheck morgen is al om 10.00 uur. We rijden naar de receptie om te vragen of het wellicht ook mogelijk is om dit naar een later tijdstip te verplaatsen. Dit is gratis mogelijk tot 11.00 uur en met bijbetaling als je nog langer in je appartement wilt blijven. Maar 11.00 uur vinden we prima. Mooi, dat is dan geregeld.

Via de I-4 rijden we naar Universal.

20200212_090803

Vorige keer parkeerden we bij E.T., vandaag mogen we bij Cat in the Hat parkeren. Net iets dichterbij dan de vorige keer dus.

20200212_091541

We lopen via de loopbanden weer naar de securitycheck. Ik zie om me heen verschillende mensen fotograferen en ik maak ook een foto. Ook mijn moeder maakt een foto, maar als ze daarna door het scanpoortje loopt, wordt haar verzocht om de foto te wissen. Want foto’s maken is niet toegestaan. Woops. Mij hebben ze blijkbaar niet zien fotograferen. Via de Citywalk komen we uit bij Islands of Adventure. We gaan in de rij staan en als we aan de beurt zijn, doet ons kaartje het niet. Hij blijkt niet meer geldig te zijn. Uh, hoezo dat dan? Dan zien we op het kaartje dat het maar 6 dagen geldig is, in plaats van de 14 dagen die we eigenlijk gewend zijn. Weer een woops-momentje. Onze kaarten waren maar geldig tot en met gisteren. We zijn gewoon een dag te laat! Echt oliedom dat we daar niet naar gekeken hebben. Wat nu? De medewerkster verwijst ons door naar Guest Relations en vertelt ons daarbij dat ze meestal niet moeilijk doen voor één dagje. We zijn vrij snel aan de beurt en leggen onze situatie uit. Onze id’s worden gevraagd en we noteren onze adresgegevens. Vervolgens krijgen we gewoon weer een hopperkaartje. Top!

We sluiten weer aan in de rij en dan zijn we binnen. Als eerste lopen we naar The Incredible Hulk Coaster. We bergen onze spullen op in een kluisje en gaan dan in de rij staan.

20200212_095407

Iets verderop in de rij moeten we door een detectiepoortje. Je mag namelijk ook geen telefoon meenemen. Regelmatig worden er nog mensen met een telefoon de rij uitgehaald. Na een minuut of 20 mogen we plaatsnemen op rij 4, we rijden de tunnel in en dan worden we afgeschoten en meteen een zijwaartse looping in. De rit verloopt verder erg lekker. Zelfs mijn ouders vinden hem heerlijk soepel.

20200212_102327_015

Na de Hulk lopen we naar Spider-Man en na twintig minuten mogen we plaatsnemen op de achterste rij van het karretje. Met onze 3D brillen vliegen we door de straten van New York City. Gelukkig worden we begeleid door Spider-Man, want vliegen kunnen we natuurlijk helemaal niet.

20200212_102528
20200212_104409

Deze attractie blijft toch wel één van mijn favorieten. We vinden hem ook nog steeds best scherp. Dat kun je van sommige 3D attracties niet zeggen (de nieuwe Fast & Furious bijvoorbeeld). Na Spider-Man lopen we door het gebied van Marvel en Toon Lagoon.

20200212_10575820200212_105822
20200212_105940
20200212_110027
20200212_110333(0)_cr

Bij Popeye & Bluto’s Blige-Rat Bargas staan we een tijdje te kijken naar de voorbijgaande bootjes. Het ene bootje wordt nog natter dan de andere. Geweldig!

20200212_111159_039
20200212_111541_064

Dan lopen we Me Ship, The Olive op. Dit is eigenlijk een speelgebied voor kinderen, maar vanaf hier heb je nóg een beter zicht op de bootjes die nat worden onder de waterval én… vanaf hier kun je de mensen ook zelf natspuiten. En dat is natuurlijk helemaal tof (gniffel, gniffel). Nog gratis ook! Terwijl je iets verder terug nog tokens moet kopen voor de spuitkanonnen om mensen nat te spuiten.

20200212_111840

Daarna blijven we ook nog een tijdje kijken bij Dudley Do-Right’s Ripsaw Falls, maar dat is lang niet zo leuk als bij Popeye.

20200212_112330_00920200212_112455_038

We lopen verder en komen dan in het gebied van Skull Island, waar Reign of Kong staat.

20200212_121845
20200212_113312

We wachten een half uur en stappen dan in een soort van grote bus. Per rij kunnen er 6 mensen in. Wij zijn met z’n vieren en er stappen er nog twee bij. Hierdoor zitten Martijn en ik in het midden en niet langs ‘het raam’. Ach, vanaf hier zie je het ook wel goed. De attractie is echt ge-wel-dig! Een beetje hetzelfde soort systeem als bij Fast & Furious, maar veel scherper en veel intenser.

Tegenover Kong zit Pteranodon Flyers. Een soort achtbaan waar je alleen in mag als je een kind bij je hebt. Hierdoor hebben Martijn en ik hem dus nog nooit af kunnen vinden.

20200212_122222_001

We vinden het toch nét iets te gortig om aan vreemden te vragen: mogen we met jouw kind in deze baan? Dus ook deze vakantie slaan we deze baan over. We komen uit bij Jurassic Park. Normaal kun je daar ook mooie foto’s maken van de boten die naar beneden komen, maar helaas. Vandaag is dat afgesloten, want er wordt gefilmd. Uiteraard stappen we wel zelf het bootje in. Je wordt hier tenslotte niet zo nat in dan bij Popeye of de Ripsaw Falls. We hoeven niet lang te wachten en varen dan door het park met verschillende dino’s. Maar dan blijkt er één ontsnapt te zijn. Ohjee toch. Nog net voordat hij ons kan pakken, storten we de waterval af en… getsie, je wordt er toch wel nat van hoor. Goed, niet doorweekt zoals bij Popeye, maar toch wel genoeg om te zeggen dat we nat zijn. Maarja, het is behoorlijk warm, dus erg vinden we het niet. Heerlijk, zo’n verfrissende douche.

Na Jurassic Park lopen we eerst het Harry Potter gedeelte voorbij, omdat we honger hebben en we weten dat we bij Fire Eater’s Grill heerlijke Gyros kunnen halen. Het smaakt ons alle erg goed.

20200212_133201
20200212_131509

Via de app zien we dat de nieuwe achtbaan ‘Hagrid’s Magical Creatures Motorbike Adventure’ storing heeft. Nee toch? Dat is de enige achtbaan welke Martijn en ik nog af moeten vinken.

Screenshot_20200212-153621_Universal FL

We besluiten om dan eerst maar Harry Potter & the Forbidden Journey te doen. Dit vinden Martijn en ik ook één van de mooiste en leukste attracties over de wereld. De wachtrij is alleen erg toegenomen. Logisch eigenlijk, nu de achtbaan van Hagrid het niet doet.

20200212_13401720200212_14185520200212_14302520200212_143301
We wachten een uur en een kwartier voordat we erin mogen. Mijn ouders vinden de attractie ook echt helemaal geweldig. We besluiten om gewoon met z’n vieren de Single Rider rij uit te proberen. Martijn en ik hebben al zó vaak gehad dat we uiteindelijk gewoon met z’n tweeën bij elkaar gezet worden. En zo niet, ach… er zit een schot tussen de rest, dus je beleeft de attractie uiteindelijk toch in je eentje.

We mogen een heel stuk doorlopen en uiteindelijk zijn er nog een man of 15 voor ons. Maar dat gaat allemaal erg voorspoedig. In een minuut of tien mag Martijn al bij een groep van drie zitten. En ook ik volg daarna. Niet veel later zie ik dat mijn ouders gewoon bij elkaar mogen zitten… hahaha… Mijn vader vraagt zich dan ook meteen af: goh, waarom hebben we dit niet meteen gedaan? Confused smile

We lopen naar Hagrid, maar die is nog steeds in storing. Men weet ook helemaal niet hoe lang het nog gaat duren en of hij überhaupt nog wel open gaat vandaag.

20200212_151853

Jeetje zeg. We besluiten om schuin tegenover een biertje te nuttigen bij Hog’s Head. We zien alleen staan dat het maar één bier per ID is. Ohjee, mijn moeder heeft haar rijbewijs helemaal niet bij zich. Mijn vader wel, maar hij drinkt liever Sprite. Naja ach, dan gaat hij maar even net doen alsof het bier voor hem is. We gaan met z’n drieën in de rij staan, terwijl mijn moeder een tafeltje bezet houdt.

20200212_153010

We bestellen voor onszelf één of ander donker of amber ale en voor mijn moeder de budweiser light. Ze schenken alleen geen fris, alleen aparte soorten limonades. Nadat we de biertjes afgerekend hebben, loopt Martijn naar buiten om te kijken of hij daar ergens wat Sprite kan scoren. Ik wil met de twee biertjes naar de tafel lopen, maar wordt verzocht om er een te laten staan. Je mag écht maar één bier per ID en de barkeeper weet dat het andere biertje bij Martijn hoort. Dus ik loop met mijn eigen biertje naar de tafel en zie al snel dat Martijn ook weer terug komt,… zonder Sprite. In geheel Harry Potter gebied is er geen normaal fris te krijgen. Ach, dan doen mijn ouders gewoon maar samen met één biertje. Via de app zien we dat Hagrid’s nog steeds in storing is, maar Martijn stelt de app zo in dat hij een berichtje krijgt bij verandering. Als we een goed half uur verder zijn en ik nog maar een paar slokken in mijn bekertje heb, krijgen we de melding dat Hagrid’s open is. Ik giet mijn bier naar binnen en we lopen meteen naar de rij. Uiteindelijk wachten we een half uur en dan mogen we plaatsnemen. Hagrid’s heeft twee verschillende zitjes. De ene zit op de motor en de ander neemt plaats ernaast in een zijspan.

Ik wil graag op de motor, maar Martijn wordt verzocht (omdat hij wat langer is) om op de motor plaats te nemen. Mijn ouders willen eigenlijk beide in een zijspan, dus ik ruil met mijn vader: Martijn op de motor, ons pa er naast. En ik op de motor en mijn moeder naast me in de zijspan. Dan versnellen we (launch) en gaan wat bochten door. Links, rechts, links, rechts. De theming is echt prachtig gemaakt. En daarna gaan we ineens ook nog achteruit. Hoe kan dat nou weer? Een motor achteruit haha… Het is alleen wel jammer dat daardoor de snelheid aka soepel verloop eruit is. Als de attractie even stil valt. En als je denkt dat we weer vooruit gaan, vallen we ineens een stuk naar beneden. Dat soort elementen vind ik altijd erg leuk. De baan is ook best lang en versnelt zelfs een paar keer tijdens de rit. Leuk.

We willen eigenlijk nog wel een keer, maar inmiddels staat er een wachtrij van minimaal 45 minuten. Laten we proberen hoe hier de single riders rij is. Maar deze blijkt gesloten te zijn. We gaan dan toch maar in de rij staan, maar zien dat deze wel erg lang is. Dan stapt er iemand over naar de single riders rij. Is hij dan toch open? Wij proberen dat ook en komen dan net voordat we het gebouw in mogen in een rij terecht. Waarschijnlijk is de rij gewoon te lang, waardoor ze hem dicht gegooid hebben. Het gaat ook niet zo snel als we gehoopt hebben. Mijn ouders mogen eerst. Ze worden vrijwel na elkaar gelinkt aan iemand. Daarna mag ik met een meisje in de rij gaan staan en Martijn volgt ook al snel, al wordt hij gelinkt aan iemand uit de Express Ticket rij. De ‘voorkruip rij’, waarvoor je hier in Universal betaald. Bij Disney is de fastpass gratis, hier in Universal betaal je ervoor. Al mag je in Disney maar maximaal drie fastpassen reserveren. Hier bij Universal, waar je voor betaald, mag je dat dus bij elke attractie gebruiken.

Vervolgens stap ik samen met het meisje in. Voor haar is het de eerste keer deze attractie, dus ik vertel haar dat ze op de motor moet stappen. Wel zo leuk, voor haar die ervaring (plus, dan kan ik vergelijken hoe het is in de zijspan). Maar ze wordt er weer vanaf gehaald. Ze is namelijk niet de meest dunne en blijkbaar is ze er te zwaar voor. Maar ook ik word er dus vanaf gehaald. Nadat ik doorgegeven heb dat ik een ‘single rider’ ben, word ik meteen weer gelinkt aan iemand anders. Maarja, inmiddels zijn we wel een paar treinen verder. Degene met wie ik nu gelinkt wordt, gaat ook op de motor zitten. Zo kan ik alsnog vergelijken hoe de zijspan is.

De motor is uiteraard een stuk leuker, voor de ritbeleving. Maar de zijspan zit eigenlijk toch ook wel erg comfortabel. Je kunt daar in ieder geval je handen beter in de lucht gooien dan op de motor. Het gaat wel, maar dan is het vasthouden van het stuur ook wel erg leuk om te doen, voor de ritbeleving. Uiteindelijk hebben we 40 minuten gewacht in de single rider rij.

Inmiddels is het kwart voor 6. De planning was om voor 6 uur met de trein mee te gaan naar het andere park. Want daar hebben we nog twee attracties op ons wachten. We wachten iets langer dan een kwartier en stappen dan in de Hogwarts Express, terug naar Londen. Ofja, naar Universal Studios dus Winking smile We krijgen dus ook een ander filmpje te zien dan op de ‘heenweg’.

Als we weer terug in Universal Studios zijn, zien we dat er een parade bezig is. Dit blijkt de Mardi Gras Parade te zijn. Doordat het inmiddels ook donker is geworden, zijn de wagens erg mooi verlicht. Vanaf de wagens worden er ook allemaal kettingen naar het publiek gegooid. De bedoeling is natuurlijk om zoveel mogelijk kettingen te verzamelen. Nou, dat lukt ons aardig. Maar als je ziet hoeveel sommige andere om hun nek hebben hangen…

20200212_185304

20200212_18372320200212_18383220200212_18410320200212_18432820200212_184451

Na de parade lopen we als eerste naar Despicable Me Minion Mayham. Een simulator attractie met de minions. Erg erg leuk.

20200212_185419

Daarna lopen we naar het gebouw tegenover, naar Shrek. Dit is een 3D attractie. Ook deze is erg leuk, maar wel erg koud in het theater.

20200212_192125

Snel maar weer naar buiten. Daar is het gewoon broeierig warm. We lopen naar de uitgang en dan door naar de parkeerplaats. We stappen in en stellen de TomTom in op Manny’s Chophouse. Deze tent schijnt één van de betere steaks en ribs te serveren. Martijn en ik zijn in al die jaren nog nooit bij Manny’s geweest. We rijden naar de vestiging bij de Outlets in de buurt. Als we de auto parkeren, lijkt het alsof er niemand in het restaurant is. Dat is vaak geen goed teken natuurlijk.

20200212_202343

Als we naar binnen lopen, zien we dat de meesten mensen achter zitten, maar wij mogen vooraan bij de bar plaatsnemen. Dan komt de ober naar ons toe en schrijft iets op het kleedje van de tafel. Dit blijkt zijn naam, voor hem ondersteboven te zijn. Onze ober heeft dus Kevin. Een erg leuke, spontane man. Hij ziet aan onze kettingen dat we in Universal zijn geweest. Zijn vrouw komt oorspronkelijk uit New Orleans, waar Mardi Gras natuurlijk erg groot is. Daar moeten we zeker ooit eens heen met dat festival. Dat is vaak ergens eind maart, begin april. Verder hebben we het uiteraard ook over Holland. Al denkt hij dat dit ook iets te maken heeft met Zweden. Hij wil graag het verschil weten.

We nemen allemaal de salade met ranchdressing. Iets waar Manny’s blijkbaar om bekend staat. En daarbij nemen Martijn en ik de ribs met aardappelpuree. Mijn vader gaat voor de steak met aardappelpuree en mijn moeder neemt de teriyaki kip met friet. Later blijkt dat er ook nog rijst bij zit, maarja ach… Het smaakt ons erg goed, al vinden we de ribs van Texas Roadhouse nog altijd beter. Maar we zullen in de toekomst hier zeker nog wel naar teruggaan. Want vies is het zeker niet Smile

20200212_20544820200212_20545420200212_205526

We rijden weer terug naar ons appartement en inmiddels kunnen we ook inchecken voor onze vlucht morgen. Blijkt dat we wéér niet bij elkaar zitten. We zijn zelfs erg raar ingedeeld. Eén van ons zit in het midden van een rij met drie personen. Dat is helemaal niet prettig. Gelukkig kunnen we die nog omzetten naar een gangstoel in een rij van 2. Hierdoor zitten mijn ouders wel naast elkaar en Martijn en ik zitten achter elkaar. Ach ja, ik vermoed dat wij toch veel zullen gaan slapen. Althans, dat is wel de planning.

2020-02-12_21-53-23

Morgen nog wat laatste inkopen doen en dan is het toch echt alweer tijd om richting het vliegveld te rijden. Bleh, ik wil nog helemaal niet naar huis!

Dag 13: Disney-hoppen

Om half 10 rijden we richting het Transport & Ticket Center. De planning is om vanavond te eindigen in Magic Kingdom, dan is het wel zo handig om daar ook de auto geparkeerd te hebben. Het is wat druk op de weg en als we op het Disney Terrein zijn, lijkt het alsof iedereen naar Magic Kingdom gaat.

20200211_101440

Bij de ingang van de parkeerplaatsen is het druk en schuifelen we langzaam naar het betaalhokje. Uiteindelijk parkeren we bij Mulan en gaan we in de rij staan voor het trammetje.

20200211_102227

Deze komt al vrij snel en dan blijkt dat we ook nog eens erg gunstig staan. Officieel zou hij iets verderop stoppen, aan de paal met ‘line ends here’ te zien. Maarja, nu hij voor onze neus stopt, gaan we uiteraard niet wachten op de volgende.

Voordat we de monorail in kunnen, moeten we nog door de security. Mijn ouders en Martijn hebben geen tas bij zich, dus die zijn er al snel doorheen. Mijn rij schuifelt maar langzaam voort. De dame van de security neemt haar job erg serieus en bekijkt echt elk hoekje van de tassen. Vervolgens neemt een man het over en voor me staan een paar tieners. De man van de security neemt vervolgens uitgebreid de tijd om met deze tieners te flirten. Jeetje man, doe dat eens in je eigen tijd Annoyed

Na de controle lopen we niet naar de monorail van Magic Kingdom, maar die van Epcot. Planning voor vandaag: Spaceship Earth, Canada en UK in Epcot. Dan door naar Hollywood Studios voor de Muppets en dan naar Magic Kingdom voor Space Mountain en het vuurwerk. Moet lukken op een dag, toch?

20200211_104856

Iets na 11-en zijn we in Epcot en lopen we naar Spaceship Earth.

20200211_112659

Een 50 minuten wachten geeft het bord bij de ingang aan. Pfff… Tja, we willen hem toch doen, dus gaan we in de rij staan. De rij gaat erg langzaam en we staan ook nog eens buiten. Gelukkig niet pal in de zon, want daar is het écht warm. We gaan zo langzaam omdat voor de rij voor de fastpassen steeds maar voor gaan. Als onze rij aan de beurt is, gaan er steeds maar een stuk of tien mensen door. Uiteindelijk wachten we dan ook 65 minuten voordat we in een karretje zitten en reizen we door de tijd en ruimte.

20200211_122359

20200211_123812

Na deze attractie lopen we door naar The Epcot Experience. Daar worden de toekomstplannen van Epcot getoond.

20200211_125126

Er zitten zeker leuke nieuwe plannen bij, zoals Ratatouille en Guardians of the Galaxy. Maar we zien ook dat men in het midden van Future World één of andere tuin op palen wil bouwen. Beetje lastig omschrijven, maar het ziet er tof uit.

20200211_12551020200211_12552020200211_12560220200211_12570820200211_130234

Daarna lopen we naar Canada en bekijken we ‘de reclame film’ Canada Far & Wide in 360 graden en vervolgens lopen we naar United Kingdom.

20200211_133732

20200211_13404220200211_134046

Daar is geen attractie, maar bekijken we wat winkeltjes. Uiteindelijk komen we uit bij de International Gateway waar we de skyliner of de boot kunnen nemen naar Hollywood Studios. Ditmaal gaan we voor de boot, want die hebben we alleen ’s avonds gedaan.

20200211_135127

20200211_13472020200211_13560420200211_140059

Om 14.00 uur mogen we instappen en via een paar verschillende Disneyhotels komen we aan bij Hollywood Studios.

20200211_14301220200211_143127

We besluiten om als eerste te gaan lunchen. Het wordt een shake van Dockside Diner. Hij is behóórlijk dik. Er komt gewoon niets door het rietje, hoe hard je ook zuigt. De shake vult dus erg goed.

20200211_14380620200211_143921

Daarna lopen we naar Muppet Vision 3D. Inmiddels heb ik via facebook contact met Danielle. We kennen haar via verschillende Amerikafora en zij is momenteel ook in Hollywood Studios, samen met haar vriend en schoonouders. Een minimeet zou leuk zijn. Maar het is wel lastig plannen, aangezien zij momenteel aan de andere kant van het park zijn.

20200211_151122
20200211_151146

Nadat we de show van de muppets hebben gezien, lopen we naar Walt Disney Presents. Een soort van museum over Walt Disney en daarna gaan we het theater in. Normaal wordt hier een film over Walt Disney getoond, maar vandaag een uitgebreide trailer van de nieuwe Disney Pixar film Onward. Danielle bericht me dat ze bij Ariel zijn. Dat is gewoon in het gebouw ernaast! We spreken af dat we na de show elkaar daar treffen bij de uitgang.

20200211_15513620200211_15514320200211_15515020200211_15515420200211_15520520200211_15523620200211_15531920200211_15532620200211_155410

Onward zal vanaf maart in de bioscopen te zien zijn. Daar gaan we uiteraard dan ook heen. Het is even wachten bij de uitgang van Ariel, maar als snel zien we Danielle en Niels en zijn ouders.

84163526_149120169410204_1483592084697907200_n

We kletsen wat bij en dan blijkt dat we aankomende donderdag ook nog eens in hetzelfde vliegtuig naar huis zitten. Gezellig Open-mouthed smile We nemen afscheid van elkaar. Zij gaan de studios nog meer verkennen en wij gaan op weg naar Magic Kingdom voor ons laatste gedeelte van deze hopperdag. Als we bijna bij de uitgang zijn, vraagt mijn moeder of we dan in het andere park wellicht tijd hebben voor een biertje. Het is behoorlijk warm vandaag en een lekker koude ‘rakker’ gaat er wel in. Nog net op tijd beseffen we dat er geen bier te krijgen is in Magic Kingdom. Alleen in de restaurants, maar we zijn niet van plan om uitgebreid te dineren vandaag. We besluiten dan ook om nog even te blijven in Hollywood Studios en gaan dan aan de bar bij Tune-In Lounge zitten. Hier hebben Martijn en ik in 2017 ook uitgebreid gezeten. Destijds was het enorm slecht weer en dan zoek je maar iets droogs op. In ons geval: een bar.

20200211_17023420200211_170243
20200211_163534

We genieten heerlijk van ons biertje en iets over vijf lopen we het park uit. Het is helaas niet zo gemakkelijk om vanaf hier bij Magic Kingdom te geraken. We kunnen alleen met de bus. Dit kan óf rechtstreeks, of met de bus naar één van de hotels in de buurt en dan met de monorail verder. De bus welke rechtstreeks gaat is er helaas niet, maar de bus naar Disney’s Contemporary Resort wel. We stappen in en rijden dan naar het hotel. Hier doet hij bijna een half uur over. Vervolgens lopen we in het hotel naar de vierde verdieping en stappen daar over op de monorail. Het enige nadeel: hij gaat niet rechtstreeks naar het park, maar hij gaat rechtsom en dat is via het Transportation and Ticket Center, Disney’s Polynesian Village Resort en Disney’s Grand Floridian Resort & Spa. Wellicht was wachten op de rechtstreekse bus naar Magic Kingdom toch sneller geweest. Ach ja, nu hebben we in ieder geval de hotels gezien.

We zien in de Disney App dat er momenteel een wachttijd van 65 minuten is bij Space Mountain. Laten we eerst maar wat gaan eten dan. We belanden bij Casey’s Corner en eten daar een hotdog met behoorlijk veel zut erop. Martijn eet een hotdog met Chili en mijn ouders en ik gaan voor een hotdog met Mac & Cheese. En daar kun je dan nog naar smaak extra ingrediënten zoals zuurkool, uitjes of augurkjes op gooien.

20200211_185414

Het is even zoeken naar een plaatsje, maar we vinden een tafel buiten. Inmiddels is het donker geworden en er zijn geen lichten aanwezig op het terras. Het is dus behoorlijk in het donker eten. We zien niet wat we eten, maar lekker is het wel.

20200211_190144

Als we na het eten op willen staan om een plekje te gaan zoeken op het plein voor het vuurwerk, vertelt een man van het tafeltje naast ons dat we vanaf hier juist het beste zicht hebben. Op het plein sta je en hier kun je relaxt zitten. Goh, wat een fijne tip! We besluiten dan ook om te blijven zitten. Er staat helaas wel een lantaarnpaal in het zicht voor het kasteel, maarja ach… vuurwerk is toch daarboven he. De projectie op het kasteel zien we vanaf hier ook wel.

Dan is het 20.00 uur. De lantaarns gaan uit en het eerste vuurwerk de lucht in. Echt, wat is deze show toch prachtig. Zeker het stuk van Moana (Vaiana) en Pirates vind ik persoonlijk erg indrukwekkend.

20200211_200325_00820200211_200904_00520200211_201036
20200211_201050

Het park is vandaag open tot 21.00 uur, want ons nog de gelegenheid geeft om naar Space Mountain te lopen. Dat is wel even een uitdaging, want de meeste gaan natuurlijk naar de uitgang. Door de stroming heen, zijn we uiteindelijk om half 9 bij Space Mountain. Er staat 10 minuten wachttijd, maar dat geloven we niet. Dit blijkt uiteindelijk 34 minuten te zijn. Het karretje bestaat uit twee delen van ieder 3 stoelen achter elkaar. Mijn ouders en ik nemen plaats in het eerste karretje en Martijn gaat vooraan in het tweede karretje zitten. Dan gaan we omhoog en worden we losgelaten in het heelal. Mijn god, wat een lompe baan is dit zeg. Dit waren we even vergeten. Waarom moesten wij deze ook weer zo nodig doen? We wisten toch dat deze lomp was? Je ziet echt helemaal niets en je gaat van links naar rechts en dan niet eens zo subtiel, maar gewoon lomp dus. Ook verschillende keren ineens omlaag. Nee, deze voelt helemaal niet prettig. Maar goed, hebben we die ook weer gehad.

13e2520f-11af-4d1f-bc8e-fad186ecde2540e2f764-5087-44e1-a6ad-4063c04a730d

We schuifelen met de menigte mee naar de uitgang. Er staat een énorme rij bij de monorail en besluiten dan om de boot te pakken. Ook daar staat een behoorlijke rij, maar daar kunnen uiteraard veel meer mensen op een boot, waardoor je sneller aan de beurt bent. Als we van de boot afstappen, lopen we naar het trammetje wat ons naar de auto brengt. Ook dat gaat voorspoedig. Uiteindelijk zijn we om half 11 weer terug in ons appartement.

Morgen onze laatste volledige dag in Orlando. Dan bezoeken we Universal’s Islands of Adventure. Daar hopen we de nieuwe achtbaan van Hagrid te kunnen doen. Dat zou mijn afvinklijstje op 799 achtbanen zetten. Nét geen 800 dus! Hahaha…. Ach ja Winking smile

Dag 12: Blizzard Beach

Om half 9 zitten we aan het ontbijt en doen we heerlijk rustig aan. We bekijken zelfs nog twee afleveringen van GTST voordat we richting het waterpark gaan. We pakken onze zwemspullen bij één en rijden om iets voor 11 het parkeerterrein van Blizzard Beach op. Aan het aantal auto’s te zien is het erg druk en kunnen vrij vooraan parkeren. Volgens de thermometer in de auto is het 25 graden. Prima weer om te zwemmen.

20200210_110147

We hebben zelf geen handdoeken meegenomen, maar kunnen deze voor 2 dollar huren hier. We proberen een kluisje te regelen, maar weten even niet of we onze twee tassen in één grote kluis kunnen doen (á 15 dollar), of twee kleine moeten huren (á 10 per kluisje). Een medewerker laat ons de ruimte van de grote kluis zien. Hij tikt een code in zodat één van de kluisjes open gaat en besluiten dan dat onze twee tassen prima in deze grote passen. Vervolgens willen we ook nog vier handdoeken halen en de medewerker achter de kassa vraagt ons of we hotelgasten zijn van Disney. Nee helaas. Maar ze smoest ons toe: nu wel, hier.. krijg je er vier gratis te leen. Wat aardig van haar!

We lopen naar onze kluis en stoppen daar alvast wat spullen in. De badkleding gaat mee in een klein tasje de omkleedruimte in. Als we zijn omgekleed, stoppen we de waardevolle spullen ook in het kluisje en gaan we op zoek naar lege bedjes. Deze zijn er nog volop, maar we willen het liefst een paar gedeeltelijk in de zon. We vinden er een paar, maar zien later dat iets verderop nóg mooiere plaatsen. We stallen onze handdoeken en besluiten dan uiteraard eerst naar de Lazy River te lopen.

20200210_143512

Het is even zoeken waar we het water in kunnen, maar bij Polar Bear vinden we een ingang. Banden genoeg in het water. Oh, echt wat heerlijk! Zo lazy als het maar kan drijven we een rondje. Het water is ook behoorlijk warm. Het is verwarmd waardoor het water eigenlijk lekkerder is dan uit het water. Na ruim twintig minuten zijn we terug bij Polar Bear en dan gaat het even mis. Mijn vader probeert uit de band te klimmen, maar dat gaat allemaal niet meer zo soepel op zijn 72e. Hij knalt met zijn gezicht tegen de muur aan. We schrikken er even allemaal van, maar het lijkt goed te gaan. Wel ontstaat er een behoorlijke bult net boven zijn oog. Ook is zijn hand wat geschaafd. Rustig lopen we terug naar onze bedjes. Mijn vader maakt de opmerking: “de hele week stappen we in verschillende achtbanen, zo wild als wat. En dan stap je uit zo’n relaxte band en dan gebeurd er iets… “. Ja, echt he… Dan zijn we terug bij de bedjes en rusten we even uit. Als het zonnetje schijnt is het uit het water ook best lekker. Maar zodra hij achter een wolk verdwijnt. Brrr…

Als we even op de bedjes gezeten hebben, besluiten mijn vader en ik om in Melt-Away Bay wat te gaan zwemmen. Het grote bad heeft wat kleine golven en dat drijft wel lekker. Na een tijdje besluit mijn vader terug naar het bedje te gaan. Ik neem een band en ga heerlijk op de golven drijven. Na een tijdje komt mijn moeder me gezelschap houden in een band. Ook dit is echt te lazy voor woorden. Dit hadden we wel even nodig, zo’n rustdag.

20200210_143610

We lopen weer terug naar de bedjes en besluiten dan om met de skilift naar boven te gaan. Vanaf daar heb je een prachtig uitzicht over het gehele waterpark. Dan lopen we naar Teamboat Springs. Dit is een glijbaan met een rond bootje waarmee je met maximaal 6 personen in kunt. Wij mogen met z’n vieren plaatsnemen en worden verzocht om onszelf vast te houden. Maar dat gaat nog niet zo makkelijk. De handels zitten op de rand van de boot zelf en dat is, vooral voor de wat ouderen onder ons, niet zo’n fijne hoek om te zitten. De rit verloopt dan ook niet zo relaxt als gehoopt. Als we beneden zijn, zien we ineens dat op de bodem, in de boot, óók handels zitten. Naja zeg, dat was veel makkelijker geweest om aan vast te houden. We besluiten om gewoon nóg een keer de tocht te doen. Wederom gaan we met de skilift naar boven en morgen ook nu weer met z’n vieren meteen plaatsnemen. Nu we aan de handels in de boot onszelf vast kunnen houden, verloopt de rit een stuk prettiger. Leuk!

Als we weer beneden zijn, stappen we de lazy river weer in. Het is alleen even wachten op lege banden. Ofja, vrijwel meteen hebben we er drie te pakken, maar de vierde komt maar niet langs. Dan vertelt een badjuf me dat net achter de grot een verzameling van banden op de kant liggen. Even zonder band zwem ik door het water. Echt, wat heerlijk warm dat water. We pakken nog één band erbij en liggen dan weer heel relaxt te drijven in deze rivier. Bij Polar Bear stappen we weer uit. Ditmaal drijf ik mijn vaders band naar de trap toe, zodat hij daar makkelijker uit kan stappen door middel van zich vast te houden aan de reling.

Mijn ouders lopen terug naar het bedje en Martijn en ik gaan onze telefoons ophalen. We besluiten namelijk om onszelf te laten opdrogen en dan is iets te lezen erbij wel fijn. Wat is het toch lekker in het zonnetje zo. Om half 4 besluiten we dat het genoeg is geweest voor vandaag. We lopen terug naar ons kluisje, kleden ons om en rijden dan terug naar ons appartement. Wat een chill-dagje zo. Thuis relaxen we wat en frissen we onszelf op.

Iets na half 6 besluiten we wat te gaan eten. Op onze planning hebben we nog Manny’s Chophouse en Ford’s Garage staan. Bij beide zijn wij zelf ook nog nooit geweest, maar deze worden vaak aangeraden op verschillende fora. We kiezen vandaag voor Ford’s Garage. Er zitten er twee hier in Orlando. De ene bij de Outlets, de andere aan de 192. We rijden naar deze laatste vestiging. Dit blijkt bij het nieuwe gebied ‘Sunset Walk’ te zijn. We parkeren de auto en lopen dan naar Ford’s Garage. Dat ziet er aan de buitenkant al erg leuk uit. Er staan allemaal T-Fords buiten.

20200210_181600
20200210_181637

Van binnen is het ook erg mooi aangekleed. Ook daar zijn verschillende T-Fords te zien. Er hangt zelfs een auto boven de bar.

20200210_183428

De serveersters (we krijgen er twee, blijkbaar wordt er één daarvan ingewerkt, want deze vestiging is nog niet zo lang open) vertellen ons dat ze bekend staan om de drie B’s. Dat zijn Beer, Burgers en Bathroom. We moeten dus vooral ook in het toilet moeten gaan kijken. Er mogen foto’s gemaakt worden, maar dan wel zonder mensen erop. Dit lijkt ons overigens meer dan logisch. Ze hebben ook een erg uitgebreide bierkaart. Helaas moeten we nog rijden Sad smile

20200210_18344420200210_18344920200210_183612

Mijn ouders en Martijn bestellen de BBQ Brisket Burger en ik ga voor de Black-n-Bleu Burger. Het ziet er allemaal erg lekker uit en het smaakt ook nog eens goed.

20200210_18503520200210_185057

Maar zoals we eigenlijk gewend zijn in Amerika: het is allemaal wel erg veel. Dan lopen we om-en-om naar het toilet en ze hebben niets te veel gezegd… dat ziet er inderdaad best grappig uit.

20200210_191940
20200210_191521

Na het eten besluiten we om nog even wat rond te lopen in dit nieuwe gebied.

20200210_192532

Als we weer terug bij de auto zijn, rijden we nog langs de Walmart voor de laatste boodschappen welke we mee naar huis willen nemen en dan zijn we rond 21.00 uur weer terug in ons huisje. Doordat we nu zo vroeg thuis zijn, hebben we mooi tijd en vooral zin in onze cheesecake welke we van de week meegenomen hebben van de Chili’s. Mijn ouders drinken daar een kop koffie bij. Martijn en ik gaan voor de rosé welke we aan het begin van de vakantie gekocht hebben.

20200210_210622

Morgen staat een dagje Disney hoppen op de planning. We hebben in elk park wel een paar dingen wat we nog niet hebben kunnen doen. En hopelijk kunnen we morgen wél van het vuurwerk in Magic Kingdom genieten!

Dag 11: SeaWorld & ICON park

Voor mij en Martijn was de nacht erg kort. Vanaf 5.00 uur werden we wakker en kreeg Martijn last van benauwdheid. Hij is even in de woonkamer gaan zitten en viel daarna weer in slaap. Ik helaas niet echt meer. We beginnen de dag dus niet geheel uitgerust, maar dat mag de pret niet drukken. Vandaag staat SeaWorld op de planning.

Iets na 9-en rijden we het parkeerterrein van SeaWorld op. Het lijkt niet druk.

20200209_090511

Voor ons is Seaworld eigenlijk ook gewoon maar een ‘bonus-park’. Er staan leuke achtbanen en voor de kosten hoeven we het niet te doen. Je krijgt namelijk aanzienlijke korting als je twee parken bezoekt.

20200209_091324

Als we het park binnen zijn, bestuderen we eerst de plattegrond. Waar gaan we als eerste heen? We besluiten om richting Kraken te lopen. Totaal geen wachtrij. Maar de tas moet opgeborgen worden in een kluisje á 2 dollar. Zullen we dan maar gewoon weer twee-aan-twee doen? Dat ik samen ga met mijn moeder en daarna Martijn met mijn vader? Maar dan worden we aangesproken door een vrouw. Zij heeft net haar tas uit het kluisje gehaald en vraagt ons of we wellicht van haar kluisje gebruik willen maken? Nou, dat is nog eens aardig. Zo kunnen we mooi met zijn vieren in de achtbaan. We bedanken haar en gaan dan in de rij staan voor het voorste karretje. Voor de andere rijen is geen wachtrij, maar voor deze voorste moeten we een beurt of twee wachten.

20200209_094843_02120200209_095116_04420200209_100547_036

Kraken is een Floorless Coaster van het merk B&M. Een heerlijke baan. Ook mijn ouders vinden hem leuk. Mijn vader wil hem zelfs nog een keer doen, maar dan in het achterste karretje. Mijn moeder besluit om deze ronde over te slaan. Uiteraard moeten we ook even voor het achterste karretje wachten, maar mogen na een beurt ook instappen. Ook achterin is hij erg leuk. Daar trekt hij gewoon net wat meer G’s. Maar persoonlijk vind ik hem voorin gewoon leuker. Naast Kraken staat Journey to Atlantis, maar deze is helaas in onderhoud. Eigenlijk altijd in de winter. De vorige keer dat we hier waren, was in januari 2017. Ook toen was hij in onderhoud. Laatste keer dat we Journey to Atlantis dus deden was in 2011. Wat vliegt de tijd.

20200209_093006

We lopen verder en komen uit in Antarctica. Brrr… Ze hebben hier in Antarctica ook een attractie, dus gaan we in de rij staan. We wachten circa 20 minuten en mogen dan naar binnen voor een voorshow. Er wordt een lief filmpje getoond van een pinguïnstel welke net ouders zijn geworden. Erg schattig.

20200209_103514

Vervolgens mogen we weer in een rij gaan staan. Deze wordt opgesplitst in een milde en een wilde versie. Bij de wilde draait het karretje ook nog eens een paar keer. We gaan dus in de rij staan voor de wilde. Als we bijna aan de beurt zijn, raken we in gesprek met een dame voor ons. Ze vraagt waar we vandaan komen en als we vertellen dat we uit Nederland komen, begint ze te lachen. Ze moet ons iets laten zien en dan gaan we er ook lachen. Ze laat zien hoe haar meisjesnaam gespeld wordt. Je spreekt het uit als konjee, maar er staat ‘kontje’. Haar zus heeft gestudeerd in Nederland en toen werd haar natuurlijk vertelt wat dit bij ons betekent. Te grappig. Met een club van de scouting (zo’n 90 man) zijn ze op kamp hier in SeaWorld. Ze hebben vannacht ook in slaapzakken bij de dolfijnen geslapen. Ze laat wat foto’s zien en dat ziet echt erg gaaf uit. Ze doen dit al jaren met de scouting. Het ene jaar gaan ze op kamp naar Kennedy Space Center en het andere jaar naar SeaWorld.

Dan mogen we instappen en rijden we wat rond in de wereld van Antarctica en als toetje op de taart gaat er een doek open en zien we de échte pinguïns live. Daar mogen we uitstappen en kunnen we de pinguïns van dichtbij bekijken. Erg schattig, maar ook erg koud. Snel maar weer naar buiten.

20200209_11034020200209_11062820200209_110847

Iets verderop staat de achtbaan ‘Mako’, een hypercoaster van B&M. Dit soort types zijn onze favorieten. Althans, zeker die van mij. Ook hier willen we alle vier in, dus gaat de tas in een kluisje. Ditmaal staat er niemand om ons hun kluisje te geven, dus betalen we gewoon netjes 2 dollar. Ook al is het hier ook niet druk en kunnen we hem gewoon twee-aan-twee doen, met zijn vieren is eigenlijk wel zo gezellig.

20200209_114009

Uiteraard stappen we voorin. We gaan vrij hoog om vervolgens recht naar beneden te gaan. Daarna volgen er een paar heuveltjes waarbij je het gevoel hebt los te komen uit het stoeltje. Heerlijk, dat zweefgevoel. Als we uitstappen, willen zowel mijn vader als mijn moeder nog een keer, maar dan weer in het achterste karretje. Nou, vooruit dan maar… Ook bij deze baan trekt hij wat G’s, maar je wordt vooral erg meegetrokken om nog meer uit het karretje te zweven. Erg fijn. Het enige nadeel: je ziet een stuk minder. Als je voorin zit, zie je de verloop van de baan uiteraard beter.

Na Mako is het bijna tijd voor de eerste show op onze planning. We blijven nog even kijken bij de nieuwe attractie ‘Infinity Falls’. Een soort piraña, maar dan nét wat spectaculairder.

20200209_120256_04020200209_120341_07520200209_120557_029

We hebben er alleen geen tijd voor om in te stappen, want de Orca Encounter begint bijna. Het Orca Stadium zit al vrij vol, maar we vinden een mooi plekje in het midden.

20200209_121113

Sinds 2010 is de is de Orca show enorm veranderd. Uiteraard was de show spectaculair met de mensen die in de lucht gegooid werden door de orka’s. Maar dat is nu toch niet meer van deze tijd. In 2010 vond er een ongeluk plaats waarbij er een trainer overleden is. En in 2013 kwam de bekende film “Blackfish” uit. Erg fijn dat ze bij SeaWorld ook openstaan voor verandering. Ze laten nu vooral de educatieve kant zien. Het is een prachtige show.

20200209_125157_007

Collage_Fotor

Na de show lopen we naar Seafire Grill. Het is inmiddels kwart over 1 dus tijd voor een lunch. We bestellen twee porties kippenvleugels met teriyaki saus om te delen. Het gaat er erg goed in.

20200209_132007

Daarna lopen we naar het SeaPort Theater voor de Pets Ahoy show. Een show met asieldieren zoals katten en honden. Maar ook een rat, eenden en vogels. De show is erg leuk. Ze zijn goed getraind (tja, ze krijgen elke keer een snoepje, dus dan zou ik het ook goed doen Winking smile ).

20200209_13512720200209_13515120200209_141809_00720200209_14185220200209_142007_004

Na deze show lopen we naar Manta. Onze derde achtbaan van vandaag. Manta is een Flying Coaster van B&M. Je hangt dan als het ware in een tuigje. Uiteraard gaan mijn ouders weer mee, al vinden ze deze toch wel wat spannend. Ze weten niet goed wat ze kunnen verwachten. En dat snap ik natuurlijk erg goed. We gaan in de rij voor het eerste karretje staan en moeten nu een beurt of drie wachten. Alhoewel dit uiteindelijk langer is, doordat ze aan twee kanten een laadstationnetje hebben. Om en om worden de treintjes gevuld. Dan mogen wij plaatsnemen. Nadat de riemen dicht zijn, worden we gekanteld. Ach, dat valt toch best mee? Het tuigje is best prettig om in te hangen. We gaan naar boven en dan…. Whieeeee, vliegen we door de lucht. Prima baantje hoor!

20200209_161303_00420200209_161343_02120200209_161838_03020200209_161848_015

Nadat we deze vlucht overleefd hebben is het alweer tijd voor de laatste show die we vandaag gaan bekijken, de nieuwe show van Clyde & Seamore: Sea Lion High. Als we het theater binnenlopen, worden we verwelkomt door een mime-speler. Hij vermaakt het publiek voordat de show gaat beginnen. En dat doet hij erg goed! Hij speelt goed in op het publiek en hij is erg grappig. Later blijkt dat hij ook nog een paar rolletjes in de show heeft. Leuk. Dan komen Clyde & Seamore, de zeeleeuwen. Ook deze show is erg leuk, maar vooral ook erg grappig.

20200209_153117_01120200209_15433620200209_154427_016

Inmiddels is het kwart over vier. Oorspronkelijk stond op de planning om vanuit SeaWorld naar de International Drive te gaan, daar te gaan eten bij Twin Peaks en daarna het ICON reuzenrad in te gaan. Maar omdat het nog zo vroeg is, besluiten we om eerst maar terug naar het appartement te gaan om te chillen. Vooral Martijn is echt afgepeigerd en verlangt er naar om zijn ogen te kunnen sluiten. De rest bekijkt ondertussen twee afleveringen van GTST. Ook niet onbelangrijk.

Rond 19.00 uur rijden we naar de International Drive, naar Twin Peaks. Onze voorkeur gaat eigenlijk uit naar een Tilted Kilt, maar helaas… deze hebben ze niet in Florida. Beide restaurantketens zijn zogenaamde ‘breastorants’, dus uitzicht hebben we toch wel.

20200209_192232

Als we aan een tafeltje zitten, kijken we eens goed om ons heen. Er zijn maar weinig dames aanwezig. Zeker het aantal dames met de traditionele Twin Peaks outfit. Er zijn wel een paar dames met lingerie of weet ik wat ze aan hebben. Maar dat is eerder hoerig, dan stijlvol. Ach ja. We bestellen alle vier de Fish & Chips. Drie met mayonaise en één met ketchup.

Martijn en ik nemen er een biertje bij, aangezien de Dirty Blonde op zondag in de aanbieding is en we willen tenslotte na het eten toch nog naar ICON park.

20200209_193540

Het eten wordt gebracht en zien dan dat bij mijn vader de tartaarsaus ontbreekt. Dat is toch wel lekker bij de vis.

20200209_194929

Maar voordat we er iemand op aan kunnen spreken, gaan er enkele minuten voorbij. En als we het dan eenmaal doorgegeven hebben, duurt het weer een tijdje voordat we uiteindelijk de saus gekregen hebben. Nadat we uitgegeten hebben, willen we één van de ‘traditionele aangeklede dames’ vragen om op de foto te gaan met mijn vader en Martijn. Maar ze zegt ‘nee’. Ze doet niet aan foto’s. Jeetje, bij Tilted Kilt doen ze eigenlijk nooit moeilijk. Nee, deze vestiging van Twin Peaks is toch geen aanrader. Het eten smaakte prima, maar de rest is eigenlijk net zo belangrijk.

We lopen naar de andere kant van de straat om vervolgens het reuzenrad in te gaan. Vanochtend hebben we er kaarten voor gekocht, online. Dat scheelt ons 8 dollar per persoon. Mooie besparing. Maar oorspronkelijk hadden we deze vouchers uit moeten printen. Tja, dat is toch wel lastig in ons appartement. Er wordt Martijn gevraagd om de vouchers door te mailen, dan printen zij ze uit voor ons. Wat aardig! Als ze uitgeprint zijn, worden ze gescand en omgeruild tegen een kleiner kaartje. Een beetje omslachtig zo, maar 32 dollar besparen op de totaalprijs is het meer dan waard.

Het is totaal niet druk en krijgen een cabine voor ons vieren alleen ter beschikking. We maken wat foto’s en genieten van de vele gekleurde lampjes om ons heen. In 18 minuten zijn we helemaal rond.

20200209_21173220200209_21200920200209_21302820200209_21482120200209_215527

Uiteraard kun je nog veel meer hier doen in het gebied. Ook leuk om verschillende winkeltjes te bezoeken hier, maar we zijn eigenlijk te moe om nog iets te doen. We besluiten dan ook om weer terug naar ons appartement te gaan. We drinken nog een kop koffie met zo’n alle en daarna begin ik aan het verslag.

Morgen staat er weer een rustige dag op de planning: uitslapen en daarna naar Blizzard Beach om te zwemmen. Oorspronkelijk stond er helemaal geen dagje zwemmen op de planning, maar het is zo’n lekker weer nu en mijn ouders willen graag eens ervaren hoe ‘lazy’ de Lazy River is. Dus laten we dat maar eens gaan doen Open-mouthed smile

Dag 10: Lake Apopka Wildlife Drive, Celebration en Outlet shopping

Wat is het toch heerlijk om het ook weer eens een keer rustig aan te kunnen doen. Pas na 10-en zijn we onderweg naar Lake Apopka Wildlife Drive. We rijden circa drie kwartier naar het noorden en rijden dan de wildlife drive op. Bij het bord kunnen we een plattegrond van de omgeving meenemen.

DSC_0320

We rijden rustig over het kiezelstenen pad. We zijn niet de enige en dan zien we ineens een alligator in het water liggen. We rijden verder en zien dan weer een alligator liggen. Deze wildlife Drive blijkt vol met alligators te zijn. Op een gegeven moment zijn we maar opgehouden met tellen, maar ik schat dat we een alligator of 40 gezien hebben onderweg.

DSC_0324DSC_0332DSC_0335DSC_0339DSC_0348DSC_0369DSC_0371DSC_0374DSC_037620200208_112056

Iets verderop parkeren we de auto bij Historical Pump House en besluiten we om een stukje te gaan lopen. Aan de andere kant van het water zien we een alligator langs de kant liggen, maar blijkbaar kun je daar gewoon langslopen. Er zijn er genoeg die er vlak langs lopen.

Ook zien we in de takken daar een roofvogel zitten. Dat is al zo lang een wens van me,… om zo’n grote vogel mooi op beeld vast te kunnen leggen. Maar de vogel zit toch net wat te ver weg voor een mooie foto. Hopelijk zit hij er zo nog als we langslopen.

DSC_0459

Het geluid van alle vogels, eenden en waterhoentjes om ons heen maakt het zo rustgevend. Je wordt er gewoon helemaal zen van. Dan zijn we bijna bij de alligator langs de weg.

DSC_0453

De vogel zit er ook nog. Jeuh! Wat een prachtbeest. De alligator blijft gewoon liggen langs de kant. We lopen op nog geen twee meter afstand langs hem heen. Dan stappen we weer in de auto en rijden we langs het meer af. Iets verderop zien we weer een prachtige vogel op een tak zitten. Deze zit vlak langs de weg. Zul je net zien, hoe dichterbij we komen, dat hij dan wegvliegt. Maar nee! We stoppen gewoon vlak langs hem. Hij heeft net een vis gevangen en deze is hij heerlijk aan het verorberen.

DSC_0598_crDSC_0620_cr

Hij kijkt af en toe om zich heen of wij geen gevaar voor hem zijn. Nee hoor, wij genieten gewoon met volle teugen. Achter ons heeft zich inmiddels een lading auto’s verzameld. Laten we maar doorrijden, zodat zij ook kunnen genieten van deze prachtige vogel.

DSC_0687

Pas twee-en-half-uur later rijden wij de wildlife drive pas weer af. Wat een prachtig natuurgebied! We besluiten om richting Celebration te rijden. Eigenlijk een standaard bezoekje als we in Orlando zijn. Via de turnpike rijden wij in een ruim een half uur naar Celebration.

DSC_0703

Het is even zoeken naar een plaatjes, want de straat naar Kilwin’s is afgesloten. Maar uiteindelijk vinden we een plekje langs de kant op Eastdrive Park. We lopen door de hoofdstraat richting Kilwin’s. Het lijkt alsof er een soort van braderie opgesteld wordt.

20200208_151046

Maar eerst willen we een bezoekje brengen aan het toilet. We moeten echt nodig plassen. Maar bij Kilwin’s is de toilet in een soort van verbouwing. Ik weet dat ik bij het park ook ooit naar het toilet ben geweest, dus lopen we daarheen. Maar ook die is gesloten. Jeetje zeg, we houden het bijna niet meer. Ietsjes terug is een restaurant. Laten we daar maar gewoon naar het toilet gaan dan. Jeetje, dát lucht op. We lopen naar Kilwin’s en bestellen alle vier een ijsje. Ofja, zeg maar gerust een hele IJS. Martijn bestelt een Banana Fudge Pie ijs, mijn vader gaat voor de Old Fashion Vanilla, mijn moeder kiest voor Chocolate Chip Cookie Dough en ik ga voor een ijsje met rum rozijnen.

20200208_14342420200208_14354920200208_14575420200208_145911

We gaan buiten in de zon op een bankje zitten. Jeetje, wat is het warm. Heerlijk zeg. Dan zien we een tafeltje vrij komen in de schaduw. Dat is eigenlijk toch wel lekkerder. In de zon is het gewoon echt te warm. Nadat we ons ijsje op hebben, lopen we nog even wat rond, maar lopen dan al snel weer terug naar de auto. Een rondje om het meer zit er vandaag niet in.

20200208_15061320200208_150856

We stellen de Tom Tom in op de Orlando Vineland Premium Outlets. We gaan niet uitgebreid shoppen, maar doelgericht. Kan dat? Ja zeker wel Winking smile Op de planning staat: Skechers, Levis en Gap. Als we bij de outlets aankomen, rijden we minutenlang over het parkeerterrein, maar nergens is plaats. Je kunt bij deze outlets ook parkeren in de garage, maar dat kost 10 dollar. Dat vinden we uiteraard zonde. Maar na twintig minuten rondrijden over het parkeerterrein, besluiten we om toch maar eieren voor ons geld te kiezen en de tien dollar te betalen. In de garage is echt nog genóég plek.

20200208_155435

Als eerste lopen we naar Levis en ik slaag daar voor drie broeken. Dat is mooi, want één broek kost 55 dollar. Twee broeken 45 dollar per stuk en vanaf drie stuks betaal je nog maar 40 dollar per stuk. Top. Mooie deal. Daarna lopen we naar de Disney Outlet. Eigenlijk niets op de planning om te kopen, maar ach.. Tis Disney he. Toch wordt onze Credit Card hier ook weer gebruikt. Ik zie voor mezelf een geweldige foute kersttrui mét ingebouwde lichtjes. Dat krijg je als het nét kerst is geweest, dan betaal je nog maar 20 dollar voor een Disney trui.

Dan lopen we via de foodcourt naar de andere kant. Toch leuk om langs die eettentjes te lopen en overal een stukje te mogen proeven. We lopen verder en komen dan uit bij Skechers. Pas het tweede paar krijg je 50% korting. Dus Martijn koopt een paar, mijn moeder koopt een paar en ik koop er zelfs twee. Hierdoor krijgen we op twee paar korting. Goed geregeld, al zeg ik het zelf. Iets verderop zit de Gap Outlet. Eigenlijk willen we alle vier weer een nieuwe vest. Mijn vader ziet een hele mooie blauwe, maar deze is er niet meer in zijn maat. Ook wij zien allemaal een leuke, maar we besluiten om naar Lake Buena Vista Outlet te rijden, om te kijken of ze wellicht de blauwe in mijn vaders maat hebben. Kopen we onze vesten ook gewoon daar. Voordat we bij de auto zijn, lopen we nog een parfumerie binnen. Mijn moeder is op zoek naar Gloria vanderBilt douchegel, maar nergens hier in Amerika nog kunnen vinden. Ook hier geen Gloria. Ik word tegengehouden om een geurtje te ruiken. Oef, die ruikt eigenlijk best lekker. Ze laat me er nog een paar ruiken. Jeetje, ze maakt het me wel moeilijk hoor. Maar Black van Kenneth Cole ruikt wel errug lekker. Martijn blijft hangen bij de Tommy Bahama Maritime Journey. Weet de verkoopster ons toch goed te strikken, aangezien we met de twee geurtjes naar buiten lopen.

Bij de Gap in Lake Buena Vista slagen we alle vier voor een vest. Mooi zo. Dan rijden we terug naar ons appartement. We parkeren de auto, leggen de spullen binnen en lopen dan naar Chili’s, iets verderop op de 192. Martijn en ik willen graag een biertje bij het eten, dus vandaar dat we de auto laten staan. Onderweg stoppen we bij een souvenirswinkel. Mijn vader spaart petjes van de landen waar hij is geweest, dus die van USA mag niet ontbreken. Normaal betaalt hij hier een euro of tien voor. Maar hier kosten ze maar 4 dollar. En koop je er drie, dan betaal je 10 dollar. Ofwel: mijn vader heeft er drie stuks uitgekocht. Twee van de USA en eentje met Florida erop. Top!

Iets verderop zit de Aldi. Laten we daar ook eens naar binnen gaan en kopen daar nieuwe aardbeitjes voor bij het ontbijt en ook wat plakken kaas. Dan lopen we naar Chili’s. Het is redelijk druk, maar na een minuut of 20 mogen we gaan zitten aan een tafel. We besluiten om voor het “$25 for 2” te gaan. Ofwel: één voorgerechtje delen, dan ieder een hoofdgerecht en een nagerechtje ook weer om te delen. En dat allemaal voor maar 25 dollar. Als voorgerecht kiezen mijn ouders voor de uienblaadjes (een soort blooming onion, maar dan losse stukjes). Wij gaan voor de chips met guacamole. Als hoofd gaan mijn moeder en ik voor de Cajun kippasta, mijn vader voor de ribs en Martijn bestelt de Bacon Ranch Chicken Quesadillas. Martijn en ik nemen er uiteraard een biertje bij, want we hoeven tenslotte niet meer te rijden. Blijkt het vandaag “2 voor de prijs van 1” te zijn. Dat is al helemaal mooi. We vragen wat precies hun ‘Sam Adams Seasonal” is. Maar onze serveerster begrijpt niet goed wat we bedoelen. Ze vertelt ons dat het gewoon ‘seasonal’ is. Ze drinkt zelf helemaal niet, dus weet helemaal niet wat we bedoelen. Martijn vraagt dan of ze het wellicht aan haar manager kan vragen, want het aanbod van seasonal is per seizoen verschillend. Het blijkt Cold Snap te zijn. Volgens haar collega een ‘lager bier’. Maar als we het opzoeken blijkt het een witbiertje te zijn. Voor ons helemaal top, maar dat is geen lager bier hoor. Ach ja.

Het voorgerecht komt en zien dan dat het een behoorlijke bak met chips is. Jeetje, en dat allemaal in die prijs van 25 dollar? Daarna komt ons eten en zien we dat er bij de rips ook gewoon wat bijgerechten zit. Iets wat niet op het menu staat. Prima, alleen… mijn vader lust geen mais. We vragen of hij wellicht koolsla ervoor in de plaats kan krijgen. Uiteraard kan dit. Het smaakt ons alle erg goed, maar het is wel veel hoor.

20200208_20223920200208_20300920200208_20504520200208_20505920200208_20540620200208_212207

Als nagerecht vragen we of we de cheesecake mee naar huis mogen nemen. Dat zal vast van de week nog wel lekker smaken bij de koffie in ons appartementje. En omdat we toch te voet zijn, bestellen Martijn en ik nog een cocktail om het af te leren. Nadat we ons buikje volgegeten en gedronken hebben, vragen we de rekening op via het betalingsapparaat wat op tafel staat. We zien dat er voor de koolsla toch apart 2 dollar is gerekend. Dat is eigenlijk niet netjes, want nergens is te lezen wát er precies bij het gerecht zit. Ook is dit ons niet verteld. Vaak vertelt de serveerster nog wat er precies bij zit met de vraag of dat prima is. Maar dat heeft ze toch echt niet gedaan. Martijn wil eigenlijk voor die twee dollar niet gaan zeuren. Ach ja, dan maar wat minder fooi. Is het ook opgelost.

We lopen weer terug naar ons appartement. Inmiddels is het behoorlijk afgekoeld. Eenmaal terug in ons eigen stekje drinken we nog een kop koffie en gaan mijn ouders slapen. Martijn en ik blijven nog gezellig op om de foto’s uit te zoeken en het verslag te tikken. Morgen staat Seaworld op de planning. Weer eens wat anders dan Universal of een Disneypark Nyah-Nyah

Dag 09: Animal Kingdom

Nadat we vanochtend weer heerlijk ontbeten hebben, rijden we om tien voor half 9 het terrein van Legacy af. Ineens zien we een schoolbus met uitgeklapte stopbord stil staan en daarachter staan ook alle auto’s stil. Dit is echt voor het allereerst in al onze vakanties dat wij een schoolbus met uitgeklapte stopborden zien en dat daarachter het verkeer ook echt helemaal stil staat.

Omdat wij aan de andere kant van de weg staan, met een stukje strook ertussen, hoeft onze kant niet stil te staan. Maar wij willen graag omkeren, dus ik besluit om de auto niet voor de schoolbus te keren. Geen idee of het wel of niet zo mogen, maar ik neem het risico niet. Helaas zijn we nét te laat voor een foto en begint de bus alweer te rijden.

Voordat we naar Animal Kingdom gaan, rijden we nog naar de Walmart. Het brood is op en ook de voorraad koffie, smeerkaas en pindakaas raakt aardig leeg. Mijn ouders blijven in de auto zitten, zodat Martijn en ik snel de boodschappen kunnen halen. Inmiddels weten we redelijk de weg hier. Daarna gaan we op weg naar Animal Kingdom.

20200207_085108

We parkeren de auto bij Dinosaur 39 en wachten dan op het trammetje. Op zich zien we dat het niet ver naar de ingang lopen is, maar ach… nu we toch al staan te wachten… Wel merken we dat het een stuk kouder is dan gisteren. Vannacht heeft het goed geregend en geonweerd. De temperatuur is van 30 graden naar 17 gegaan. Dat verschil merk je wel. Martijn en ik zijn de enige met alleen een vestje aan. Mijn ouders zijn zo slim geweest om de jas er ook nog overheen te doen.

20200207_090429

Als we in het trammetje zitten, voelen we de kou pas echt. Martijn besluit hierdoor om toch maar weer terug naar de auto te lopen om onze jassen te halen. Met zijn lange benen is hij vrij snel op-en-neer gelopen.

20200207_092311

We lopen het park in en besluiten om als eerste de 3D show ‘It’s tough to be a bug’ te bezoeken. We hoeven vrijwel niet te wachten en mogen een plekje uitzoeken in het theater. Na deze geweldige film lopen we naar Dinoland en gaan we in de rij staan voor Dinosaur.

20200207_100046
20200207_105310_cr
20200207_100430

Twintig minuten geeft het bordje aan, maar in werkelijkheid zijn we in 10 minuten al bij de voorshow. Daarna mogen we plaatsnemen op de eerste rij van de auto. We worden alle kanten opgeslingerd en als we later de foto zien welke is genomen tijdens de rit, zien we dat ze Martijn er gewoon afgeknipt hebben. Naja zeg!

a1b498be-c6b6-4784-8f5c-6f0e22567236

Iets verderop zien we Goofy staan. Vriendin Rineke is Goofy-fan en ik heb haar beloofd om een knuffel te geven aan hem. Dus wij gaan in de rij staan voor een foto. Na een vijf minuten zijn we aan de beurt. Goofy knuffelt mijn moeder en mij, maar Martijn en mijn vader geeft hij een vriendelijke hand. Wat een leukerd is het!

f4bf8805-c0f3-4750-8e64-f424a64f6cae

77fdc96d-6174-440e-b25c-75897672489aa386e439-b9a0-437c-9090-5ed8d3eb20edb5a34584-f975-4c7d-9128-abd33c05d577

We lopen verder en komen uit bij Maharajah Jungle Trek. We lopen een rondje en zien verschillende dieren als vleermuizen, tijgers en verschillende vogels.

20200207_11211720200207_11354520200207_113915

Na deze wandeltocht is het tijd voor onze eerste fastpass. Deze hebben we voor de Kilimanjaro Safaris. De normale wachttijd is 70 minuten, maar ook bij de fastpassen staat een behoorlijke rij. Dit blijkt te komen doordat er tijdens de safari allerlei dieren over de weg lopen. En de safari-auto’s geven voorrang aan de dieren, dus kan het even duren voordat je in een auto zit. Uiteindelijk zitten we na een kwartier in een auto. Maar als we zitten, staan we weer een hele tijd stil. De auto voor ons blijkt stuk en daardoor kunnen wij ook niet verder. Bijna 20 minuten wachten we en dan wordt de auto voor ons weggesleept. Als we gaan rijden, hoor je iedereen juichen. Eindelijk gaan we op safari.

20200207_12181120200207_122047

Onderweg zien we veel dieren, maar echt actief zijn ze niet echt. Het is ook al kwart voor één, dus middag. Waarschijnlijk zijn ze toe aan een siësta.

20200207_12392220200207_12401720200207_12413920200207_12442220200207_12445320200207_12454220200207_12473720200207_125648

Na de safari lopen we naar Expedition Everest, want onze tweede fastpass is inmiddels ingegaan. Als we gedirigeerd worden naar een plaats, moeten wij in rij zes gaan staan en mijn ouders in rij 7. Hierdoor zitten we niet samen in één karretje. Ja, maar dat willen we niet. We willen graag één foto waar we met z’n vieren op staan. Maar we mogen écht niet switchen van de castmember. Daar heeft ze allemaal geen tijd voor om daar rekening mee te houden. Ik word eigenlijk een beetje boos, maar ga toch maar in rij 6 staan. Vervolgens komt er een jongen uit rij 8 naar me toe en zegt me te willen ruilen. Oh, wat lief van hem! We ruilen met hem en zijn vriend en zo zitten we toch nog in dezelfde kar als mijn ouders. De rit is erg leuk. We gaan op expeditie naar de Yeti en we vinden hem.

20200207_134000_023

53cfe2cd-2278-449d-9d08-0765d24e44a4

Inmiddels hebben we honger gekregen. Toen we het park in liepen, zagen we een tentje met Mac & Cheese met pulled pork. We bekijken op de plattegrond waar deze ergens is en zien dat hij eigenlijk wel ver lopen is. Maarja ach, we hebben er wel zin in. Ver lopen is relatief natuurlijk. Als je bedenkt hoeveel je eigenlijk al door het park loopt. Maar het is ons loopje meer dan waard. Het smaakt echt verrukkelijk.

20200207_140329

Daarna lopen we naar de musical van Nemo. We gaan redelijk vooraan zitten en genieten dan van de show. Alhoewel, mijn eega heeft het zwaar met zo’n donkere zaal. We kennen de show natuurlijk al.

20200207_14211120200207_14345820200207_14381720200207_14434620200207_145448

Na de musical lopen we naar de volgende show: Festival of the Lion King. Een show met zang en wat acrobatiek. Erg mooi met die herkenbare muziek. De show is voor ons niet nieuw, maar wel de locatie. De show bevond zich eerst waar nu het Pandora gedeelte is.

20200207_16090120200207_16092620200207_161732_01120200207_16222120200207_162639

Na de show lopen we naar Pandora waar we onze derde fastpass gebruiken. Helaas geen fastpass voor Flight of Passage kunnen krijgen, maar wel voor Na’vi River. De normale wachttijd staat op 95 minuten, dus erg fijn dat we een fastpass hebben. De bootrit is echt prachtig. Wat een kleuren.

20200207_165645

En daarna gaat het grote wachten beginnen voor Avatar Flight of Passage. Op het bord staat een wachttijd van 150 minuten. Tja, we willen hem toch zeker wel doen. Tijdens onze vakantie in 2017 stond er ook steeds iets van 160 minuten, maar in werkelijkheid was dit 90 minuten. Uit verhalen van mensen na ons blijkt dat de tijd toch écht wel de wachttijd is wat er aangegeven wordt. We bereiden ons dus voor op een lange tijd wachten. Gelukkig is de wachtrij erg mooi, dus heel vervelend is het niet.

20200207_170713

20200207_170134

Maar de rij begint al vrij op het begin en we staan nog buiten. Terwijl we de vorige keren pas binnen in de rij begonnen te staan. Woops, dat wordt dus inderdaad een goed twee-en-een-half uur wachten.

Vervolgens komen er steeds mensen langs met ‘ja, iets verder staat mijn familie’. En dit niet twee of drie keer, maar echt tien keer. Martijn is dat op een gegeven moment echt beu Annoyed Waarom wacht die persoon dan niet even op jullie? Waarom ga je uit de rij om vervolgens weer bij de rest te voegen? Dit valt eigenlijk gewoon onder ‘voordringen’. Dat je als moeder met klein kind uit de rij gaat, omdat je kind moet plassen…. Dát snap ik. Je kunt niet verwachten dat een kind 2,5 uur zijn plas op moet houden. Maar gewoon volwassen mensen… Kom op zeg. En zo komen er dus drie volwassen Brazilianen door iedereen heen gedenderd. Totdat ze bij Martijn zijn. Hij laat ze gewoon niet voor. Nee schat, die persoon wacht maar even op jullie. Als je achter ons blijft, komen jullie vanzelf weer bij die persoon. Maar ze doen net alsof ze geen Engels kunnen. Misschien kunnen ze ook echt geen Engels. Alhoewel… álle drie niet? Ze weten dondersgoed dat dit niet mag.

Maar in plaats van dat ze achter ons blijven om mee te schuifelen, blijven ze gewoon echt staan en laten ze de rest weer voor. We zien dat ze druk aan het bellen is en vervolgens lopen ze de rij uit. Blijkbaar is die persoon die ergens voor ons staat toch niet zo belangrijk om erbij te voegen. We vermoeden dan ook dat er gewoon vrienden in de rij stonden en ze gevraagd zijn om erbij te voegen. Niet eens dat ze eerst samen in de rij stonden, ze eruit zijn gegaan (om wat voor reden dan ook) en er dan weer bij te voegen. Nee, ze wilden gewoon niet wachten in de rij Thumbs down

Dan mogen we ineens een heel stuk lopen. Alsof ze verschillende rijen binnen open hebben gemaakt. Het hele eerste gedeelte binnen mogen we overslaan en zijn dan in de tweede ruimte waar je tussen prachtige verlichte bloemen staat. Niet veel later mogen we naar de derde ruimte: het laboratorium waar ook zo’n Avatar in een buis ligt.

20200207_181625

20200207_181640

De vierde ruimte is de wachtruimte voor de Linking Chambers en die slaan we ook voor de helft over. Normaal slinger je daar ook nog een stukje, maar we mogen vrijwel meteen naar het volgende gedeelte, waar we naar de voorshow gaan. Uiteindelijk hebben we ‘maar’ 85 minuten hoeven te wachten. Wat relaxt zeg.

Dan volgen er verschillende voorshows en mogen we eindelijk plaatsnemen op een Banshee. Het 3D brilletje gaat op en… wauw… Wauw wauw wauw! Ik zie deze film nu voor de vierde keer en nóg steeds raak ik er ontroerd van. Ook mijn ouders vinden hem prachtig.

We lopen naar het restaurant wat bij de uitgang zit: Satu’li Canteen. We bestellen alle vier de beef, maar wel alle vier met een andere basis. Mijn vader gaat voor de aardappelblokjes, mijn moeder de salade, Martijn voor rijst en ik ga voor de noodles. Ook dit smaakt ons weer erg lekker.

20200207_19125420200207_19130620200207_19131520200207_191343

Inmiddels is het gebied van Pandora verlicht en lopen we wat rond. Echt prachtig om er doorheen te lopen. Die geluidjes ook die je hoort. Ik kan hier echt uren blijven.

20200207_19395720200207_194015
20200207_194153
20200207_194821
20200207_195854
61806071-840e-4d3e-9317-04d30025faf0

Maarja, het park is maar open tot 20.00 uur. Langzaamaan lopen we dan ook naar de uitgang. We pikken nog een showtje mee welke op de bekende Animal Kingdom boom wordt afgespeeld en lopen dan om iets voor half 9 het park uit.

20200207_200823

We besluiten om naar de auto te lopen in plaats van het trammetje te pakken.

Eenmaal weer terug in ons appartementje pakken we nog een kop koffie en begin ik aan het verslag. We chillen nog wat op de bank. Morgen is het (gelukkig Winking smile ) een ‘rustdag’. Er staan wel wat dingen op de planning, zoals Lake Apopka Wildlife Drive en Celebration. Maar dat hoeft niet om 8 uur al Nyah-Nyah

Dag 08: Magic Kingdom

Als mijn ouders op staan deze ochtend, hangen er op magische wijze ineens slingers en een bord met Hoera 65 op de deur. Jaja, mijn moeder wordt vandaag 65 jaar.

20200206_073447

Na het ontbijt maken we ons gereed voor weer een dagje Disney. Dit keer is Magic Kingdom aan de beurt. Voordat we wegrijden, maken we nog een restaurant reservering bij Tony’s voor vanavond. We willen het vuurwerk niet missen, dus kunnen we niet al te laat gaan eten. We reserveren voor 17.20 uur een tafel, zodat we mooi op tijd op het plein voor het kasteel kunnen gaan staan. Mijn moeder wil graag vuurwerk op haar verjaardag, dan kan ze dat krijgen ook!

Als we van het terrein hier wegrijden, zien we dat we rond 9 uur bij Magic Kingdom zijn. Onze eerste fastpass gaat in om 9.15 uur, dus dat is mooi getimed. Of toch niet? We zijn helemaal vergeten dat je ook nog eerst met de monorail naar het park moet. Woops.

20200206_090018

20200206_090703

We parkeren de auto bij Simba in rij 119 en gaan dan met het trammetje naar de opstapplaats voor de monorail. Het is behoorlijk druk, maar na twee treintjes wachten, mogen wij.

20200206_09240420200206_09282420200206_093910

Dan zijn we ineens bij de ingang van Magic Kingdom. Daar gaan we in de rij staan voor de security check. Mijn ouders en Martijn hebben geen tas bij zich, dus zijn er snel door heen. Ik blijf achter met de tas, maar op zich gaat dat ook wel voorspoedig. Dan zie ik een bericht in de app dat Space Mountain momenteel in storing is. Laten we daar nu nét een fastpass voor hebben. We krijgen de mogelijkheid om deze fastpass op een later tijdstip in te zetten. Dit mag voor Space Mountain zijn, maar ook ieder andere attractie. Ach, we zien wel waar we voor kiezen. Laten we eerst maar naar Guest Relations gaan. Want bij een verjaardag, hoort een button!

Na een minuut of tien wachten, zijn we aan de beurt. Voor mijn moeder een button met “Happy Birthday” en voor ons drieën een button met “I’m celebrating”. Naast City Hall staat Sneeuwwitje te wachten om op de foto te gaan. Nou vooruit dan.

20200206_165926

38204112-8fc7-4fef-a4d2-861ffe53f02b

Inmiddels is het alweer bijna tijd voor onze eerste fastpass voor Pirates of the Caribbean. Dat zou oorspronkelijk onze tweede zijn, maar door het uitvallen van Space Mountain, is het nu dus onze eerste fastpass geworden.

20200206_101631

20200206_103111

e019b68f-5e15-45e1-ae1e-0ef1915f1ffb

We hoeven niet lang te wachten en zitten dan in een bootje. We varen door de wereld van de piraten en hebben zelfs een heuse splash. Al stelt die niet veel voor. Te snel naar onze zin zijn we alweer terug bij het begin. In mijn herinnering was het rondje groter, maar helaas. Dan lopen we naar de buren: Jungle Cruise. Helaas hiervoor geen fastpass en wachten hier zo’n 80 minuten voor. Dan mogen we, wederom in een bootje, in stappen. Ditmaal varen we door de junglewereld.

20200206_11163220200206_11570420200206_11583820200206_120016

Na Jungle Cruise is het alweer na 12-en en omdat we niet al te laten eten vanavond, is het wellicht ook wel verstandig om niet al te laat te gaan lunchen. We besluiten om onze lunch te nuttigen met zo’n heerlijk ananasijsje. Dat hebben mijn ouders in Anaheim ook gehad, dus ik hoor al weken: ik wil wel zo’n ananasfloat gaan eten he. Prima, kan geregeld worden Winking smile

Bij Aloha Isle kopen we twee Dole Whip Pineapple Floats voor mijn ouders en voor Martijn en mijzelf kopen we de Kakamora Float. Dat is een ijsje met kokosnoot, blue curaçao siroop en ananassap. Het smaakt echt ver-ruk-ke-lijk. Alleen een beetje jammer dat het zo snel smelt. Hierdoor drupt het van alle kanten. Wat een kliederboel zeg. Het geeft enorme plakhanden. Snel na het nuttigen maar even de handen wassen.

20200206_12135320200206_12145420200206_12180420200206_121841

Dit doen we bij een toilet naast Splash Mountain. Helaas is die attractie gesloten voor onderhoud. Erg jammer, want die vinden we eigenlijk alle vier erg leuk. Mijn ouders hebben deze ook gedaan in Anaheim en ze weten dat nog goed te herinneren. Inmiddels is de fastpass voor Big Thunder Mountain ingegaan. Normale wachttijd is zo’n anderhalf uur, maar wij wachten maar een goed tien minuten. Het blijft echt een geweldige attractie. En hij is ook zo lekker lang.

20200206_131304_017

Daarna wandelen we naar Haunted Mansion. Helaas zullen we hier ook moeten aansluiten in de rij. Het is behoorlijk warm. Zo’n 30 graden. Ze geven voor vanavond, vanaf een uur of tien, slecht weer aan. Dat kan ook niet anders, want het voelt zo broeierig. Het is erg bewolkt, maar met die warmte geeft dat toch een benauwd gevoel. Na een goed zeventig minuten wachten, zitten we in een karretje.

Collage_Fotor

Naast Haunted Mansion ligt It’s a Small World. Veertig minuten staat er. Prima! Maar als we vijf minuten in de rij staan, zien we dat Seven Dwarfs Mine train een 120 minuten wachttijd heeft. Aangezien we ook nog Space Mountain willen gaan doen én om 17.20 uur gereed moeten zijn voor het eten, gaan we liever in de rij bij Seven Dwarfs wachten.

Het wachten kruipt echt voorbij. De wifi is in het park ook niet heel stabiel, dus dan duurt het wachten nóg langer. Uiteindelijk zitten we om 16.20 uur in een karretje. Op één minuut na twee uur gewacht. Je moet er iets voor over hebben. De rit is namelijk echt wel de moeite waard.

7ab87105-0fae-48d3-b44b-b596a275f789d9365749-896c-4ca7-9416-4cf14fa29349

Dan lopen we naar Mickey’s PhilharMagic. We hebben nét de show gemist, waardoor we een minuut of twintig moeten wachten voor de volgende show. Prima.

Als we zitten in het theater, het 3D-brilletje op zetten en de film begint… hebben we alle vier last van een wazig beeld. Hij lijkt af en toe niet scherp en je moet ook steeds scheel kijken. Zou de kwaliteit zo erg achteruit zijn gegaan? We kunnen ons namelijk niet herinneren dat het zo slecht gesteld was met deze film. Wel is en blijft hij erg leuk.

Daarna lopen we naar Space Mountain. Maar als we daar aan komen, zien we dat hij wederom een storing heeft. We worden verzocht door de castmembers om naar Guest Relations te gaan, zodat we onze fastpass weer om kunnen laten zetten naar een andere dag. Omdat wij eigenlijk geen extra dag Magic Kingdom gepland hebben, proberen we te regelen dat we voor morgen in Animal Kingdom een fastpass voor Avatar kunnen krijgen.

Bij Guest Relations hoeven we niet te wachten en we leggen onze situatie uit. Ze had al begrepen dat Space Mountain storing heeft en biedt ons nieuwe fastpassen aan voor morgen. Deze mogen we voor elke attractie in Animal Kingdom gebruiken behálve voor Avatar. Damn, helaas… Maar goed, toch fijn een vierde fastpass voor morgen. Waarschijnlijk gaan we die gebruiken voor Dinosaur.

We lopen naar het gebouw tegenover Guest Relations, want daar zit Tony’s Town Square Restaurant. We moeten een goed vijf minuten wachten en dan worden we naar onze tafel gebracht. Martijn en mijn ouders kiezen de spaghetti met gehaktballetjes en ik bestel de pasta met kip in Alfredo saus. We nemen er een biertje bij en uiteraard ook de jarige job. Proost!

20200206_17430120200206_175133
20200206_175144

Na het eten bestellen we ook nog een toetje. Mijn ouders delen een vanille ijsje en Martijn en ik delen een tiramisu. Toen ik hier in 2011 met mijn verjaardag gegeten heb, kreeg ik een apart toetje met een kaarsje. Maar helaas, vandaag niet. Blijkbaar is het afgeschaft ofzo? Evengoed smaakt het allemaal prima.

20200206_181514

Na het eten is het nog te vroeg om een plekje te zoeken op het plein. We lopen wat winkeltjes in en uit, maar kopen verder niets. Dan om iets na 7-en lopen we naar het plein. We denken een leuk plekje gezien te hebben, maar dan wordt er omgeroepen dat er door de vele wind vandaag geen vuurwerk is. Wel komt er op het kasteel laserprojectie. Nou, daar doen we het niet voor hoor. We willen vuurwerk! Erg jammer dat nu net op mijn moeders verjaardag er geen vuurwerk is. Maarja, het weer heb ik helaas niet in de hand. In de app zien we dat Space Mountain nog steeds storing heeft. We besluiten dan maar om richting It’s a small world te lopen. Pikken we die toch ook maar weer mooi mee. Hier is totaal geen wachttijd en mogen we meteen in een bootje stappen. Nou, gelukkig dat dat vanmiddag hier maar niet op gewacht hebben.

20200206_19144120200206_193025
20200206_19145620200206_19162820200206_19221820200206_192639

Na deze boottocht lopen we naar de uitgang. Het is nog maar half 8 en dat geeft ons mooi de gelegenheid om niet met de gehele meute naar de uitgang te lopen. Na de show is het park dicht en loop je al schuifelend met de hele bups naar de uitgang. En dat kan een behoorlijke tijd duren. Op Mainstreet laten we ons nog mooi op de foto zetten met het kasteel op de achtergrond.

4a6e31f5-391d-433a-8b37-d31530ae1cf2

67f34097-7047-4ed2-8f24-9ca727500fed-gewassen

We besluiten om niet met de monorail naar de opstapplaats voor het trammetje te gaan, maar met de boot. Nog voor 20.00 uur vaart de boot weg. Jammer dat we niet een boot later genomen hebben, want dan hadden we wellicht nog wat projectie op het kasteel gezien, aangezien je een goed uitzicht op het kasteel hebt vanaf de boot.

Dan weer met het trammetje terug naar parkeerplaats Simba en de auto is snel gevonden. Onderweg terug naar ons appartement tanken we de auto weer vol en eenmaal op de bank in ons onderkomen kijken we eerst een aflevering van GTST. Jaja, dat is ook belangrijk. Daarna begin ik maar weer aan mijn dagelijkse avondritueel: het van me af tikken van het verslag.

Ik zeg welterusten tegen iedereen en namens mijn moeder ook hartelijk dank voor alle lieve felicitaties via welke weg dan ook. Tot morgen!

20200206_183610

Dag 07: Universal Studios

Iets voor 8-en zitten we aan ons ontbijt. Het park is al om 9 uur open, maar we besluiten het rustig aan te doen. We rijden via de Walmart naar Universal. Ons brood is net op gegaan en dat is toch wel handig om in de ochtend te hebben. Ik hoor eigenlijk altijd geluiden dat het brood hier in Amerika niet lekker is. Maar wij (zowel mijn ouders, als Martijn, als ik) vinden het brood hier heerlijk! Mijn ouders vinden hem zelfs lekkerder dan in Nederland (de Sara Lee 100% Whole Wheat).

20200205_204823

Dan rijden we door naar Universal en mogen de auto parkeren bij E.T. op de vierde verdieping.

20200205_100548

Vervolgens worden onze tassen gescand en dan via de loopband en de Citywalk naar de ingang. Vandaag bezoeken we de Studios, zondag is het andere park van Universal aan de beurt.

20200205_102724

20200205_102935

Om half 11 lopen we het park in en besluiten rechts af te slaan. We komen uit bij E.T. Adventure en hoeven hiervoor eigenlijk niet te wachten.

20200205_104607

Met de fiets vliegen we door de lucht en landen uiteindelijk op de planeet van E.T. De attractie omschrijft zich het beste als een soort Droomvlucht uit de Efteling. Daarna lopen we door naar de familie achtbaan: Woody Woodpecker’s Nuthouse Coaster. Ook hier mogen we meteen in stappen.

20200205_110237

20200205_155046_033

Ik maak een foto van de showtijden van Animal Actors on Location, zodat we weten wanneer we terug kunnen komen voor een show.

20200205_11143920200205_11152420200205_111655

Vervolgens komen we uit bij The Simsons Ride en heeft een wachttijd van 10 minuten.

20200205_111907

Samen met de familie Simsons gaan we de nieuwe achtbaan in Krustyland uitproberen. Een geweldige simulator waarbij de lachspieren ook zeker gebruikt worden. Na deze geweldige rit lopen we naar Men in Black. Onze tas leggen we in een kluisje welke we gratis mogen gebruiken. Dat wil zeggen, het kleine kluisje. Wil je een grotere, dan betaal je een dollar of 2 voor een kluis. Maar onze tas past prima in de kleine.

20200205_114926

Bij Men in Black is het de bedoeling dat we op aliens moeten schieten. Het karretje heeft twee rijen van ieder drie stoelen. Martijn en ik gaan achterin zitten en mijn ouders voor. De attractie heeft ook een ‘single rider’ rij, waardoor er een persoon naast mijn ouders komt zitten. Ze blijkt ook nog eens één van de castmembers te kennen, want er wordt uitgebreid geknuffeld.

Ergens tijdens de rit zit er een spot verborgen, waarbij je extra punten krijgt als je op dát moment ook op de rode knop drukt. Blijkbaar komt het meisje naast mijn vader te vaak hier, want zij heeft hem snel gevonden en heeft hiermee duizenden punten meer dan ons. Ach ja…

We halen onze tas weer op uit het kluisje en zijn dan ineens in Diagon Alley. Het gebied van Harry Potter. Echt prachtig gemaakt allemaal.

20200205_12175920200205_134215

We lopen naar Harry Potter and the Escape from Gringotts, bergen onze tas weer op in een kluisje en stappen dan in de achtbaan. Ofja, eerst nog een rij van circa 20 minuten doorlopen. Wachten in Universal is nooit een straf, zelfs de wachtrij is prachtig gethematiseerd.

20200205_122137

Martijn en ik hebben deze baan in 2017 al eens gedaan en blijven hem geweldig vinden. Ook mijn ouders vinden hem tof. We besluiten hem dus gewoon nóg een keer te doen. Net zaten we op de eerste rij, nu mogen we plaats nemen op de derde rij. En bevalt ons eigenlijk minder. Zeker voor mijn moeder en mijzelf. Wij zijn niet zo lang en doordat we nu op de achterste rij zitten, kunnen we met onze voeten niet meer bij de grond. Hierdoor merkt je tijdens de rit dat je jezelf niet goed kunt schrap zetten. Je wordt daardoor net wat meer door elkaar geslingerd en dat is niet zo prettig. We lopen nog wat door het Harry Potter gedeelte en zien weer veel mensen in de lange jassen rondlopen en ook met zo’n toverstafje zwaaien. Prachtige marketing he, want thuis heb je er niets aan en ze worden verkocht voor, wat zal het zijn, een dollar of 50?

Daarna lopen we naar San Francisco Pastry Company, want we hebben ondertussen weer trek gekregen. We bestellen twee broodjes met rosbief. De broodjes zijn doorgesneden, dus handig om per persoon een halve te eten. Dat is meer dan genoeg voor ons.

20200205_140005

Na de lunch lopen we naar Fast & Furious. Een attractie welke voor ons ook nieuw is. Dat wil zeggen, in Hollywood hebben we hem al wel gedaan (daar zit hij verwerkt in het laatste gedeelte van de Studio Tour), maar hier in Florida is hij nieuw voor ons.

20200205_145325

20200205_14250020200205_144759

Met een karretje rijdt je een soort tunnel in, met om je heen 3D-projectie, waardoor het lijkt alsof je écht rijdt. Erg mooi gemaakt, al zie je wel dat het computer geanimeerd is. Het scherm is niet zo helder ook. Het gevoel dat je rijdt is wel weer erg goed gedaan.

Na F&F doen we Transformers. Ook hier rijdt je weer rond in een karretje, maar mag je een 3D-brilletje op zetten. De effecten zijn echt goed gedaan.

20200205_145620

Heerlijke rit waar we in ons N*E*S*T-voertuig stappen om ons bij Optimus Prime en Bumblebee te voegen in een gevecht om de AllSpark uit Megatron’s handen te houden in een explosieve strijd tussen de Autobots en de Decepticons. Dan lopen we naar Hollywood Rip Ride Rockit. De baan ziet er eigenlijk best heftig uit, maar toch besluiten mijn ouders om mee te gaan. Dapper!

20200205_15310120200205_153115_002

Mijn moeder propt wat oordoppen in haar oren, zodat ze hierdoor minder last krijgt van kou op de oren. Martijn en mijn moeder zitten naast elkaar en ik ga samen met mijn vader. Als we uit de baan stappen, zien we dat er ook een filmpje tijdens de rit gemaakt is. Deze kosten 39,95 dollar om te mogen downloaden, maar we proberen ze stiekem te filmen met onze mobiel. Een beetje asociaal wellicht, maar 40 dollar vinden we toch écht te gortig. Het is alleen een beetje jammer dat er maar vanaf één kant gefilmd is. Mijn moeder zat blijkbaar aan de juiste kant, maar bij mijn vader en mij ben ik juist degene die het best gefilmd is. Toch besluit mijn vader om niet nogmaals in te stappen. Zo geweldig vond hij hem niet. Nou, geloof me… Wij vinden hem ook niet de meest fantastische baan. Hij schudt te veel naar onze zin.

Inmiddels is het kwart voor 4 en om 16.15 uur zou de laatste show van Animal Actors beginnen. We lopen dus weer terug naar de kidzone. Maar als we om 16.00 uur in de rij willen gaan staan, wordt ons medegedeeld dat er vandaag geen show meer is, alleen een ‘meet & greet’ met de dieren. Tja, ik had inderdaad wel zien staan dat er een meet & greet was, maar ik was in de veronderstelling dat die dan na de show zou plaatsvinden. Zo blijkt maar weer: nooit zelf iets invullen wat het zou kunnen betekenen. Goed, lopen we maar weer terug richting Race Through New York Starring Jimmy Fallon. Onderweg pikken we nog de Horror Make-Up Show mee. De man die het presenteert is nog steeds dezelfde als wij destijds in 2004 zagen. Ons eerste Florida vakantie. De show is echt zó leuk. Het wordt gebracht met heerlijke humor.

20200205_16010220200205_16135420200205_162633

Dan lopen we naar Jimmy Fallon. Voor ons een totaal nieuwe attractie. We krijgen rode kaartjes mee en mogen ons verzamelen in een soort foyer. Alsof we bij een echte TV-opname zijn. In de foyer zitten ook mensen met gele en oranje kaartjes. De kleur van de lampen bepaald welke kleur naar binnen mag. Goh, dat zou eigenlijk ook een goed systeem zijn bij ons in Nederland. Wij gaan regelmatig naar TV-opnames (Amsterdam, Aalsmeer of Hilversum) en daar wordt het steeds omgeroepen door een publieksopwarmer. Maar eigenlijk zou dat met zo’n systeem ook prima kunnen.

20200205_163800

Onder het wachten worden we vermaakt met verschillende clipjes van de Jimmy Fallon Show. Na een kwartier zijn we aan de beurt en mogen we weer een 3D brilletje op zetten. Ditmaal gaan we als simulatie racen door New York. We zien Time Square, het Vrijheidsbeeld en de Empire State Building. Daarna gaat alles mis en rijden we zelfs naar de maan. Weer een prima attractie hoor. Al zijn we nu eigenlijk wel een beetje klaar met alle simulators en 3D filmpjes.

We lopen naar Revenge of the Mummy. Dat is een achtbaan in het donker. Deze achtbaan hebben wij uiteraard al eens gedaan en mijn ouders hebben hem zelfs ook al met ons mee in Hollywood gedaan. Na deze rit is het inmiddels al half 6. De attracties Despicable Me Minion Mayhem en Shrek 4D slaan we voor nu over. We willen namelijk de Harry Potter trein richting het andere park pakken en als we die twee attracties nog doen, hebben we daar geen tijd meer voor. Zondag staat Island of Adventure op de planning en dan pakken we de trein gewoon weer terug, zodat we die attracties nog kunnen doen.

Als we het station in lopen, worden we gewaarschuwd dat het andere park al om 6 uur sluit (en niet om 7, zoals de Studios). Ach, dat geeft voor ons niets, want ons plan is toch om het park nu niet te bezoeken. Onze entreetickets worden gescand en de dame achter de desk vraagt waar we vandaan komen. Als we Nederland zeggen, blijkt dat ze vandaag nog veel meer Nederlanders gezien heeft. De familie van haar man komt ook uit Nederland, uit Friesland en is familie van Rintje Ritsma. Toevallig, niet?

20200205_17503920200205_175800

De trein voor ons is vol en rijdt vrijwel meteen weg als wij op het perron aankomen. Maar niet veel later komt onze trein er al aan. We stappen in en hebben een coupé voor ons vieren alleen. Dan rijden we van Londen naar Hogsmeade. Je merkt helemaal niet dat je van het ene park naar het andere rijdt. Wij hebben deze treinreis al eens gemaakt overigens.

20200205_181520

Als we in het andere park zijn aangekomen, lopen we door naar de uitgang. Zoals iedereen eigenlijk, want het park gaat tenslotte sluiten. Onze voeten zijn echt dood- en doodop.

20200205_182859

Beetje jammer dat we nog zo’n eind naar de auto moeten lopen. We besluiten vandaag om lekker simpel te doen met het eten en rijden naar Perkins bij ons om de hoek. Hier hebben we natuurlijk al eens ontbeten deze vakantie, maar nog niet gegeten. En we hadden nog een kortingsbon in de mail voor 20% korting Winking smile

Mijn moeder gaat voor de Classic Pot Roast (uit het 55+ menu. Deze zijn wat kleiner in portie en daarmee ook wat goedkoper), Martijn kiest voor de Steak & Peppers Skillet en mijn vader en ik gaan voor de Pot Roast Stroganoff. Als het eten komt, zien we bij mijn moeder – ondanks dat ze uit het 55+ menu gekozen heeft – toch nog een vrij vol bord. Zou ze dan toch de normale portie hebben gekregen? Het smaakt ons allen in ieder geval prima en als we daarna het bonnetje krijgen, zien we dat er gewoon een 55+ gerecht is aangeslagen. Nou, prima hoor. Alles is op, dus geen voedselverspilling.

20200205_20075720200205_20081020200205_200818

Eenmaal terug op de kamer doen we een wasje en bestellen we bij ‘housekeeping’ nieuwe handdoeken om te kunnen douchen. Ondertussen tik ik het verslag met een ‘biertje on the side’. Bud Light Lime smaakt prima!

Morgen wordt mijn moeder 65 jaar en dat gaan we vieren in Magic Kingdom. Onze eerste fastpass gaat in om 9.10 uur, dus staan we mooi op tijd op.

Dag 06: Hollywood Studio’s

Goedemorgen! Om 5 uur gaat de wekker en nadat we allemaal aangekleed zijn, zien we dat we nog wel even tijd hebben voor een kop koffie. Ik zet een sterk bakje, want dat hebben we wel nodig. Iets na half 6 rijden we het terrein van Legacy af. Op naar Hollywood Studios!

Waarom zo vroeg, hoor ik jullie denken… Voor veel attracties kun je gewoon in de rij staan, of een fastpass halen. Maar voor de nieuwe attractie Star Wars, Rise of the Resistance helaas niet. Als je geen zogenaamde boardingpass hebt, mag je de attractie niet doen. Deze boardingpass kun je alleen verkrijgen als je echt fysiek in het park de Disney App opent. Dan kun je een boardingpass claimen. Deze boardingpassen zijn in een goed vijf minuten allemaal vergeven, dus wil je ook écht met de opening al in het park zijn.

In eerder verslagen hebben wij gelezen dat de entree een half uur voor opening opent. Tot een paar weken terug stond er op de site te lezen dat het park om 9.00 uur zou openen, maar sinds vorige week is dit bijgesteld naar 7.00 uur. Vandaar vandaag vroeg op, want we willen zeker rond 6 uur het parkeerterrein oprijden. Mocht het druk zijn bij de security, hoeven we daar niet te gaan stressen.

Iets voor zes zijn we al bij het parkeerterrein van Hollywood Studios. Alle lichtjes staan nog op rood, ofwel: het is nog niet open. Maar we zien de auto’s aan de linkerkant voorbij rijden. Ook wij worden gewezen om via de linkerkant het parkeerterrein op te rijden.

20200204_054906

Hierdoor rijden we de kassa’s van het parkeerterrein voorbij. Net voordat we voorbij de kassa’s zijn, zien we twee stroken op groen springen. Zo, dat is nog eens timing. Wij zijn de laatste die dus gratis het parkeerterrein op mogen rijden 😀 Scheelt toch weer 25 dollar!

We parkeren de auto en lopen dan naar de ingang. Daar zien we al een vrij grote rij staan. Bij de security-check is het rustig en sluiten dan aan in een rij aan de rechterkant. Daar is het nog vrij rustig. Verschillende castmembers vertellen ons dat we netjes achter elkaar moeten gaan staan, zodat de rij het meest overzichtelijkst is. Nog een half uur en dan gaat de entree in ieder geval open. Als we een goed twintig minuten staan, wordt er omgeroepen dat het park vandaag niet om 7 uur opent, maar om 8 uur. What the f***. We moeten dus nog ánderhalf uur wachten??? Jeetje, hadden we vandaag een uur langer in bed kunnen blijven joh.

20200204_062927

Maar als het kwart voor zeven is, mogen we dan toch naar binnen. Als we eenmaal binnen zijn, zijn we vrij om te gaan en staan waar we willen. Dan hoeven we in ieder geval niet in de rij te blijven staan. Alleen het eerste gedeelte met winkeltjes is nog open. We gaan op een bankje zitten om zo te wachten tot 8 uur.

20200204_072735

Maar om kwart voor 8 worden we toch wat onrustig. Oehhh, bijna zo ver. Het is inmiddels licht geworden, maar ook wat kouder. We besluiten om een winkeltje in te lopen en daar blijkt de wifi ook heerlijk sterk te zijn. Mooi zo. Als het nog maar twee minuten voor 8 is, krijg ik de zenuwen. Jeetje, schiet toch eens op joh.

En dan is het 8 uur en zie je iedereen druk bezig in de app om boardingpassen te bemachtigen. Yes, het is gelukt. Wij krijgen nummer 35 toegewezen. Bij het fastpass systeem krijg je een tijd waarin je terug mag komen, maar bij deze boardingpassen krijg je een nummer toegewezen en wordt er in de app bijgehouden bij welk nummertje ze zijn.

84444548_10221144114341262_2709900007569358848_o

Groepen 1 en 2 mogen meteen gaan boarden. Geen idee hoe lang het duurt voordat ze bij groep 35 zijn. Op het moment dat onze groep opgeroepen wordt, dan heb je twee uur de tijd om naar de attractie te kunnen geraken. Een heel gedoe, zo bij elkaar… maar het schijnt wel de moeite waard te zijn. Nou, we wachten het maar af. Meer kunnen we niet doen Winking smile

Als eerste lopen we naar Rock ‘n’ Roller Coaster en heeft een wachttijd van 20 minuten. Nog steeds een prima baantje. Ook mijn ouders vinden hem leuk.

20200204_084301

20200204_082817

4dad0e5c-e1db-4d95-abe3-bcbac1294c83

Daarna lopen we naar Tower of Terror. Daar is de wachttijd in de tussentijd opgelopen naar 55 minuten. Deze versie in Orlando blijft toch de leukste.

20200204_090656

20200204_092006

b1efdda9-6929-444b-8732-2cfcd46252d1

In de app zien we dat ze inmiddels bij groep 20 zijn. Oh, dat gaat nog best snel eigenlijk. De planning is om in ieder geval alvast richting het nieuwe Star Wars gebied te lopen. Onderweg pikken we nog de musical van De Kleine Zeemeermin mee. Als we in de rij gaan staan, blijkt dat we pas de show van een 25 minuten later kunnen pakken. Ach joh, we zijn toch nog niet aan de beurt bij Star Wars.

Als we nét het theater in zijn, zien we dat onze groep aan de beurt is. Mooi, kunnen we na de show gelijk door. De musical is leuk, maar wordt wel ineens afgeraffeld. Het liedje van Under the Sea en Part of your World worden uitgebreid gezongen. Dan komt Ursula haar stem afnemen, om vervolgens de rest van het verhaal in 30 seconden voorbij te laten komen op scherm. En dan is het al einde van de show, dat ze door haar vader benen krijgt. Goh, meer dan de helft wordt zo overgeslagen. Jammer hoor.

20200204_103516

Eindelijk mogen we naar Star Wars, Rise of the Resistance.

84530890_10221144795678295_903257027080355840_o

Het is even zoeken in het nieuwe gebied, wat er overigens erg tof uit ziet, naar de attractie. Dan zien we dat ze momenteel storing hebben. Ja joh. Maar gelukkig is dit al na een minuut of vijf opgelost. Onze Magic Bands worden gescand en we zijn ‘good-to-go’. Uiteraard is er binnenin ook nog wel een wachtrij. Vervolgens volgen er een paar verschillende voorshows. Telkens denk je ‘ja, nu zullen we de attractie wel in gaan, maar dan komt er nog meer’. Iedereen kijkt de ogen uit.

20200204_111445

20200204_112056

De échte Star Wars fan komt hier enorm aan zijn trekken hoor. Wauw… (maar nee, wij zijn geen van allen fan. Alleen Martijn heeft ooit een paar films ervan gezien).

En dan eindelijk,… zijn we bij de werkelijke attractie. We stappen in een karretje met twee rijen van elk vier zitplaatsen. Wij zitten op de achterste rij. Vervolgens rijden we door verschillende kamers en met soms in combinatie met 3D effecten is de attractie echt té gaaf!

20200204_113444

Wat een geweldige techniek zit hierachter. En de Castmembers zitten ook perfect in hun rol. Ik wil eigenlijk niet te veel weggeven voor degene die deze attractie in de toekomst ooit wil gaan doen, maar het is zeker de moeite waard om er vroeg voor op te staan! Al zeggen Martijn en ik meteen tegen elkaar: maar Flight of Passage van Avatar is toch nét wat mooier.

Daarna lopen we naar de andere attractie van Star Wars: Millennium Falcon, Smugglers Run. De wachttijd hiervoor is 70 minuten. Pfoe… Tja, we willen hem toch doen en gaan in de rij staan (welke zich overigens nog buiten de attractie zelf heeft gevormd).

20200204_122154

20200204_11585320200204_12011820200204_123537

Ondanks dat het 70 minuten is, lijken ze toch snel voorbij te gaan. Deze attractie is een simulator waarbij je een rol toe bedeeld krijgt. Er zijn twee piloten, twee Gunners en twee Engineers nodig om ‘het schip’ te besturen. Martijn en ik zijn de piloten en mijn ouders de gunners. Je dient op verschillende knopjes te duwen als het aangegeven wordt. Dat is nog best lastig als je niet of nauwelijks Engels spreekt. Geen idee of het invloed heeft als je niet drukt, maar ik doe in ieder geval maar wat. De attractie is zeker wel leuk, maar die andere van Star Wars is veel leuker Winking smile

20200204_130840

Inmiddels hebben we trek gekregen en bestellen we bij Woody’s Lunch Box een heerlijke BBQ Brisket Melt. Het smaakt echt verrukkelijk!

20200204_132133

Ondertussen zijn we dus ook weer in een ander nieuw gebied uitgekomen: Toy Story Land. Voor Toy Story Mania hebben we fastpassen, maar deze zijn pas vanaf tien voor 6 geldig. Als het zo door gaat, dan halen we dat niet, aangezien het nog maar half 2 is en we niet zo veel meer op ons programma hebben staan. We besluiten dan toch maar in de rij te gaan staan van Toy Story Mania. De wachttijd is 40 minuten.

20200204_13361020200204_134718

Ik vind deze attractie erg leuk, maar ook behoorlijk pijnlijk. Dat wil zeggen, je moet steeds aan een touwtje trekken om punten te kunnen scoren en ik word altijd erg fanatiek hierin. Ik krijg hierdoor altijd enorme last van mijn schouder. Maarja, eigen schuld! Al werpt dat wel zijn vruchten af, want ik heb de meeste punten weten te behalen van ons vieren. Ha!

20200204_141059

20200204_141155

Dan gaan we in de rij staan voor Slinky Dog Dash. Een familie achtbaan. Voor Martijn en mijzelf zelfs nog een nieuwe credit ook. De rij loopt behoorlijk ver door buiten de officiële rij. Aan het eind staat een castmember met bord waarop staat dat dit het einde van de rij is en tevens ook hoe lang de wachttijd is…. 95 mins. Slik. Maar we gaan er toch maar in staan, we willen uiteraard een nieuwe credit hebben. Inmiddels staat het zonnetje hoog aan de hemel en dat betekent dus ook dat het behoorlijk warm is. Gelukkig staan er wel wat parasols, maar lang niet de gehele tijd ben je beschermt voor de zon. Als we uiteindelijk in de officiële rij staan van de attractie is het slinger-de-slinger-de-slinger. Er lijkt geen eind aan te komen en uiteindelijk wachten we bijna 2 uur. En dat voor een familie achtbaan. Leuk is hij wel, maar langer dan een uur zou ik er niet meer voor wachten.

20200204_16101620200204_161334

20200204_144117_03520200204_161816_04920200204_161850_031

Tijdens het wachten hebben we onszelf lekker gemaakt om ons te belonen met een lekker koud biertje. We lopen naar BaseLine Tap House en bestellen voor onszelf een Hefeweizen, voor mijn moeder een pilsje en mijn vader houdt het bij een heerlijk koude Sprite.

20200204_164102

Op onze planning staat eigenlijk alleen nog de Muppets en Star Tours. Maar de Muppets blijkt vandaag niet open te zijn. Goed, dan maar naar Star Tours waar we maar 15 minuten hoeven te wachten. Eigenlijk is dit de oudere broer van de andere Star Wars attractie. Alhoewel deze nu ook weer een vernieuwde versie is.

We lopen richting de ingang en zien dan dat de stuntshow van Indiana Jones in een minuut of tien gaat beginnen. Nou, pakken we die ook gewoon even mee. Ondertussen ben ik aan het chatten geslagen met Carin. Haar ken ik al behoorlijk lang via het Alles Amerika Forum en zij is toevallig, samen met haar dochter, ook in Orlando. Hun vakantie begon eerst in Tampa en daarna zijn ze met een cruise mee geweest en eindigen nu hun vakantie met een paar dagen Orlando. Omdat zij aanstaande donderdag alweer terugvliegen, is het even bekijken of het wellicht nog mogelijk is om elkaar even te zien. We spreken af dat we vanavond gezellig met ze gaan eten bij de TGI Fridays. Dan begint de stuntshow en ondanks dat het af en toe best leuk is (en knap met die stunts), vind ik het toch behoorlijk saai. Het gaat zo traag allemaal en ik vind het zelf ook te over-geacteerd. Ach, het zal er wel bij horen.

20200204_17481220200204_181929_00520200204_183006

Als we na de show het park uitlopen, is het even zoeken naar de auto. Ik weet dat we hem in rij 301 hebben geparkeerd, maarja… waar is die rij? Uiteindelijk vinden we hem en rond kwart voor 7 rijden we het parkeerterrein af. Met Carin hebben we om half 9 afgesproken bij Fridays, dus dat geeft ons nog even de gelegenheid om ‘thuis’ te chillen. Zo begin ik alvast met dit verslag en besluiten we om vanavond niet met de auto erop uit te gaan, maar te gaan wandelen. Het is tenslotte maar een kwartiertje lopen. Dat is vooral voor na het eten erg lekker. Dan zit je niet zo met een volle buik te kijken als we naar bed gaan.

Om exact half 9 staan we bij Fridays. Carin en haar dochter Aletta zitten al binnen. Wij voegen ons bij hun en uiteraard wordt er uitgebreid gekletst over onze vakanties. Mijn moeder gaat voor de kip met de bekende Fridays saus, mijn vader, Carin en Aletta voor de Big Ribs en Martijn en ik gaan voor de Sizzling Fridays Signature Whiskey-Glazed Flat Iron Steak. Het duurt alleen wel een poos voordat we ons eten hebben. Ondertussen kletsen we heerlijk bij met Carin en haar dochter. Dan komt het eten en missen we de bekende saus van Fridays. Gelukkig wordt deze snel gehaald en kunnen we heerlijk smullen van al dat lekkers.

20200204_21101420200204_21102220200204_21103120200204_21103720200204_21103820200204_211938

Uiteindelijk lopen we na tienen pas de tent uit en nemen we afscheid van elkaar. In een kwartier lopen we weer terug naar ons appartement en tik ik het verslag verder af. Morgen staat Universal Studios op de planning. Het plan is dat we aan het eind van de dag richting Islands of Adventure hoppen, zodat we met de Harry Potter trein mee kunnen Nerd smile